บทที่ 3 — เสียงของพ่อ
ผมล็อกประตูเบา ๆ แล้วกลับมานั่งบนเตียง
กระดาษทิชชู่ยับยิ่งกว่าเดิมเพราะผมกำมันไว้แน่น ผมวางลงบนตักแล้วอ่านคำเตือนซ้ำ
มีคำถามมากเกินไปจนไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
ใครเป็นคนเขียนข้อความ ทำไมต้องซ่อนใต้เตียง พ่อแม่จริง ๆ อยู่ที่ไหน และผู้หญิงคนนั้นรู้เรื่องของผมมากขนาดนั้นได้อย่างไร
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างจ้าเกินไปจนต้องหรี่ตา ผมไม่เคยคิดว่าการอ่านข้อความธรรมดาบนมือถือจะทำให้คิดถึงชีวิตเก่าได้มากขนาดนี้
ผมเปิดรูปครอบครัวรูปหนึ่งที่เคยตั้งเป็นภาพโปรดก่อนเกิดอุบัติเหตุ
รูปถ่ายหน้าบ้านเมื่อหลายปีก่อน แม่ยืนยิ้มข้างพ่อ ส่วนผมยืนอยู่ตรงกลางและทำหน้าเบื่อกล้อง
ผมมองแม่ในรูปอยู่นาน
แก้มกลม รอยยิ้มเอียงนิดหนึ่ง ผมยาวประบ่าที่แม่มักบ่นว่าจัดทรงยาก
ไม่มีอะไรเหมือนผู้หญิงที่เพิ่งเอาโจ๊กเข้ามาให้ นอกจากเสียงที่ผมยังได้ยินก้องอยู่ในหัว
ผมเลื่อนไปดูรูปพ่อ
พ่อเป็นคนผิวคล้ำกว่าแม่ จมูกโด่งนิด ๆ คิ้วหนา มีรอยแผลเก่าตรงสันมือจากอุบัติเหตุสมัยทำงาน
ผมควรลงไปดูพ่อ
ความคิดนี้ทำให้ผมเย็นวาบ แต่ถ้าผมไม่ลงไป ผมก็ไม่มีทางรู้ว่าผู้หญิงคนเดียวเป็นคนแปลกหน้า หรือมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งบ้าน
ผมเปิดประตูออกอีกครั้งและตั้งใจเดินช้า ๆ อย่างที่เคยเดินตอนมองไม่เห็น
โถงชั้นสองกว้างกว่าที่ผมจินตนาการไว้ ผนังสีเหลืองอ่อนมีรูปแขวนเรียงกันสามรูป รูปหนึ่งเป็นภาพทะเล อีกสองรูปผมมองไม่ชัดจากระยะนั้น พรมทางเดินสีเข้มดูสะอาดจนไม่มีรอยเท้าเลย
บ้านหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศที่พ่อแม่พาผมมาอยู่หลังเกิดอุบัติเหตุ ผมรู้จักมันผ่านเสียงประตู เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด และจำนวนขั้นบันไดที่นับทุกวัน แต่วันนี้ทุกอย่างเหมือนเป็นบ้านของคนอื่น
ผมก้าวมาถึงหัวบันได
ข้างล่างมีเสียงพลิกหนังสือพิมพ์
แกรก
แกรก
ชายคนหนึ่งนั่งบนโซฟา หันหลังให้ผม เขาสวมเสื้อโปโลสีเทาแบบที่พ่อชอบ กางเกงผ้าสีน้ำตาล รองเท้าแตะสีน้ำเงินวางข้างโต๊ะกาแฟ
ผมรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
ไม่รู้เพราะอะไร ผมอยากให้ชายคนนั้นเป็นพ่อจริง ๆ มากกว่าที่เคยอยากให้สิ่งใดเป็นจริงในชีวิต
“พ่อครับ”
มือที่ถือหนังสือพิมพ์หยุด
เขาเงยหน้า หันมาทางบันได
ความหวังของผมดับลงในวินาทีเดียว
ใบหน้าของชายคนนั้นไม่ใช่พ่อ
กรามเขาเหลี่ยมกว่ามาก จมูกกว้างและแบน มีรอยขีดแผลเป็นใกล้คิ้วซ้าย ขณะเงยหน้าขึ้น ดวงตาเขาดูโตผิดสัดส่วนราวกับมีใครดึงเปลือกตาให้เปิดค้างไว้
“เสี่ยวหลิน”
เสียงพ่อ
ผมกำราวบันไดแน่นจนข้อนิ้วขาว
“มายืนตรงนี้ทำไมลูก” ชายคนนั้นถาม “เดี๋ยวตกบันได”
ผมจำประโยคนี้ได้ พ่อพูดเกือบทุกวันเวลาผมลองเดินเอง ทั้งที่ผมเบื่อจนเคยเถียงว่าอายุยี่สิบหกแล้ว ไม่ใช่เด็กสามขวบ
“ผม...จะหาน้ำดื่มครับ”
“เรียกพ่อก็ได้ ทำไมต้องเดินเอง”
เขาวางหนังสือพิมพ์ลง ช้าเกินไปนิดหนึ่งเหมือนกำลังคิดว่าควรลุกเมื่อไร
“เดี๋ยวพ่อขึ้นไปพา”
“ไม่ต้องครับ” ผมตอบเร็วเกินไป
ชายคนนั้นหยุด
ผมเห็นนิ้วเขาวางค้างอยู่บนที่เท้าแขนโซฟา
“ผมหมายถึง...” ผมรีบแก้ “อยากลองเองครับ หมอก็บอกว่าต้องฝึกเดิน”
เขามองผมอยู่นาน
“ก็จริง” เขาพูดในที่สุด “แต่ถ้าลูกล้ม พ่อจะทำยังไงล่ะ”
ชายคนนั้นหัวเราะแผ่ว ๆ เหมือนพ่อของผมทุกครั้งที่พูดอะไรด้วยความเป็นห่วง
ผมพยายามยิ้มตอบ แม้แก้มจะตึงจนเจ็บ
“เดี๋ยวผมกลับห้องก่อนดีกว่า”
“เสี่ยวหลิน”
ผมหยุด
“ลูกยังไม่ได้น้ำเลย”
ผมไม่มีคำตอบ
เขาจึงเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท
“หรือจริง ๆ แล้วลูกลงมาดูอะไร”
ผมหัวเราะฝืด ๆ
“ผมจะดูอะไรได้ล่ะครับพ่อ”
ความเงียบระหว่างเรายืดยาว
แล้วชายคนนั้นก็หัวเราะตาม
“นั่นสินะ”
ผมถอยจากราวบันได ค่อย ๆ เดินกลับห้องโดยใช้มือไล่ผนังอย่างคนตาบอด
แต่ก่อนเลี้ยวพ้นมุม ผมเผลอหันกลับไปมอง
ชายคนนั้นยังนั่งอยู่บนโซฟา
หนังสือพิมพ์ถูกยกขึ้นบังหน้าครึ่งหนึ่ง
ส่วนดวงตาทั้งสองข้างมองลอดขอบกระดาษขึ้นมาทางผม
ราวกับรู้ว่าผมกำลังมองเขาอยู่
ผมรีบกลับเข้าห้อง ล็อกประตู แล้วพิงหลังกับมัน
เสียงพลิกหนังสือพิมพ์ดังขึ้นอีกครั้งจากชั้นล่าง
แกรก
แกรก
แต่คราวนี้ผมไม่แน่ใจว่ามันคือเสียงกระดาษจริง ๆ หรือใครบางคนกำลังทำเสียงนั้นให้ผมได้ยิน