บทที่ 15 — ใต้เตียง
ผมปิดประตูห้อง แต่ไม่ได้ล็อก
ไม่รู้เพราะลืมหรือเพราะส่วนหนึ่งของตัวเองเหนื่อยเกินกว่าจะขังตัวเองไว้อีกครั้ง
ผมถอยไปนั่งบนขอบเตียง กระดาษทิชชู่ในกระเป๋าถูกกำจนชื้นเหงื่อ โทรศัพท์สั่นไม่หยุด ชื่อโจฮวนปรากฏบนหน้าจออีกแล้ว ผมมองมันอยู่นานก่อนกดรับ
“เสี่ยวหลิน”
“แกอยู่ไหน”
“ฉันอยู่ตรงนี้”
“อย่าพูดอย่างนั้น” ผมขึ้นเสียง “ทุกคนบอกว่าอยู่ตรงนี้หมด ไม่มีใครบอกสักคนว่าตรงไหน!”
ปลายสายเงียบ
ผมหอบหายใจ
“ฉันอยู่ในบ้าน” ผมพูด “ฉันเห็นพวกเขา ฉันเห็นแม่ตายในครัว แล้วทำไมพวกเขาถึงยังนั่งอยู่ข้างล่าง ทำไมแกส่งรูปอีกบ้านหนึ่งมาได้”
“ฟังฉันก่อน”
“ฉันต้องทำยังไง”
“อย่าทำร้ายใคร”
ผมหลับตา
ประโยคนี้เหมือนข้อความบนไม้ใต้เตียงทุกอย่าง
โจฮวนจะห้ามนาย
“แกเป็นใครกันแน่”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนกำลังเลือกคำพูด
“ฉันเป็นคนที่อยากให้แกปลอดภัย”
“ทำไมต้องโกหกว่ารู้จักกันตั้งแต่มหาวิทยาลัย”
ความเงียบยาวนานขึ้น
“เพราะฉันคิดว่าแกจะยอมฟัง”
คำตอบนั้นทำให้ทั้งห้องเหมือนเอียงไปข้างหนึ่ง
ผมลุกยืน หันมองกระจกที่แขวนข้างตู้เสื้อผ้า ภาพสะท้อนเป็นชายวัยยี่สิบกว่าปีที่หน้าซีดและตาแดง แต่เบื้องหลังในกระจกกลับไม่ใช่ห้องนอนปัจจุบัน
ผมเห็นผ้าม่านเก่าลายดอกเล็ก ๆ และผนังสีเหลืองหม่น
พริบตาต่อมาทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม
“เสี่ยวหลิน” โจฮวนเรียก “อย่าอยู่คนเดียวกับความคิดนั้น”
ผมวางโทรศัพท์ลงโดยไม่ตัดสาย
พื้นไม้ใต้เท้ามีเสียงลั่นเบา ๆ
ผมรู้จักเสียงนี้
ไม่ใช่รู้จักเพราะอยู่ที่นี่มาสามเดือน แต่รู้จักมานานกว่านั้นมาก
จากชั้นล่างมีเสียงของบางอย่างตกกระแทกพื้น
ผมสะดุ้งจนต้องจับขอบเตียง
เสียงอีกอย่างดังตามมา คล้ายคนกำลังวิ่งผ่านโถง
แล้วมีเสียงผู้หญิงร้องเพียงครั้งเดียว
ผมหยุดนิ่ง
เสียงนั้นไม่ได้มาจากชั้นล่าง
มันมาจากข้างหลังความทรงจำของผม
กลิ่นซีอิ๊วในห้องหายไป กลายเป็นกลิ่นฝุ่นแห้งและผ้าห่มเก่า
ผมหันกลับไปมองเตียง
ผ้าปูที่นอนเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน มีลายเรือใบเล็ก ๆ กระจายอยู่ทั่ว ผ้าผืนนี้ผมเคยมีตอนเด็ก แม่เป็นคนซื้อให้หลังผมบอกว่าอยากเป็นกัปตันเรือ ทั้งที่ไม่เคยเห็นทะเลจริง ๆ
ผมถอยหนึ่งก้าว
เสียงประตูเปิดดังขึ้น
ผมหันไปทันที
ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้อง เขาอายุน้อยกว่าที่ผมจำได้ ใบหน้ามีเลือดซึมตรงขมับ เสื้อเชิ้ตยับและเปียกเหงื่อ เขามองตรงไปที่เตียง ไม่เห็นผมยืนอยู่เลย
“เสี่ยวหลิน” เขากระซิบร้อนรน
เด็กคนหนึ่งโผล่ออกมาจากหลังม่าน
ผมจำผมยุ่ง ๆ ชุดนอนสีเทา และไฝตรงท้องแขนของเด็กคนนั้นได้
เป็นผมเอง
ตอนอายุสิบสองขวบ
พ่อคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กแล้วจับไหล่ทั้งสองข้าง
“ฟังพ่อนะ”
เด็กพยักหน้า แต่ตากำลังมองไปทางประตู
“แม่อยู่ไหน”
พ่อชะงักเพียงเสี้ยววินาที
“ตอนนี้ลูกต้องหลบก่อน”
“แม่เป็นอะไร”
พ่อไม่ได้ตอบ
เขาดึงเด็กเข้าไปกอดแรงจนใบหน้าของเด็กจมหายกับไหล่เสื้อ จากนั้นจึงผลักเบา ๆ ไปที่เตียง
“เข้าไปข้างใต้”
“พ่อ”
“เร็วลูก”
เด็กคลานลงไปอย่างทุลักทุเล พ่อจัดผ้าคลุมเตียงให้ตกลงมาปิดช่องว่าง แล้วก้มลงมองอีกครั้ง
ผมยืนอยู่ข้างหลังพ่อ เห็นมือเขาสั่นชัดเจน
ตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมา ผมจำพ่อในคืนนั้นว่าเข้มแข็ง ไม่กลัวอะไรเลย จึงยิ่งเกลียดตัวเองที่กลัวจนขยับไม่ได้
แต่ตอนนี้พ่อกำลังกลัว
กลัวจนมุมปากกระตุก เขาพยายามยิ้มให้เด็กทั้งที่กล้ามเนื้อใบหน้าไม่ยอมทำตาม
“อยู่ตรงนี้ก่อนนะ”
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้อง
พ่อหันไปมอง แล้วก้มลงอีกครั้ง
“เดี๋ยวพ่อกลับมารับ”
ผมอยากร้องเรียก อยากคว้าแขนเขาไว้
แต่ขาของผมขยับไม่ออก
ผมเห็นพ่อรีบออกจากห้อง ประตูปิดไม่สนิท
เด็กใต้เตียงนอนนิ่ง มือกดปากจนแก้มบุ๋ม เขายังมองไปทางประตูด้วยความหวัง
ผมเดินเข้าไปใกล้แล้วคุกเข่าลง
นี่คือเด็กที่ผมกล่าวโทษมาตลอดสิบสี่ปี
ผมเคยเชื่อว่าเขาไม่ทำอะไรเลย
แต่ตอนนี้ผมเห็นว่าเขากำลังใช้แรงทุกอย่างเพื่อไม่ส่งเสียง เพื่อทำตามคำสั่งสุดท้ายของพ่อ
ข้างนอกมีเสียงต่อสู้ เสียงหนัก ๆ กระแทกผนัง แล้วรองเท้าคู่หนึ่งหยุดตรงช่องประตู
เด็กหลับตาแน่น
ผมอยากบอกให้เขาวิ่ง
แต่จะวิ่งไปไหน
และเด็กคนนี้จะรู้ได้อย่างไรว่าใครอยู่ข้างนอก
ผมหันมองประตูอีกครั้ง เห็นเงาคนพาดผ่านโดยไม่เห็นใบหน้า จากนั้นมีบางอย่างตกลงพื้น เสียงอู้อี้ดังขึ้นแล้วเงียบ
ผมไม่ได้เห็นพ่อถูกฆ่าทั้งหมด
เด็กก็ไม่ได้เห็น
สิ่งที่เราเห็นมีเพียงเศษเสี้ยว
แต่ผมใช้เวลาสิบสี่ปีเติมช่องว่างเหล่านั้นด้วยคำกล่าวโทษตัวเอง
---