บทที่ 17 — ใบหน้าเดิม

ประตูที่เด็กเปิดออกไม่ได้พาไปสู่โถงบ้านในเช้าวันนั้น

ข้างหลังบานไม้เป็นห้องนั่งเล่นที่ผมเพิ่งวิ่งหนีขึ้นมาเมื่อครู่ โซฟาอยู่ตำแหน่งเดิม กลิ่นหมูตุ๋นยังลอยจากครัว นาฬิกาฝาผนังชี้เวลา 19.58 น.

เด็กเดินผ่านธรณีประตูไป แต่เมื่อผมก้าวตาม เขากลับหายไปอย่างเงียบงัน

ผมหยุดอยู่กลางห้อง

มือยังจำสัมผัสอุ่นเล็ก ๆ ของเขาได้ ทั้งที่ไม่เห็นเด็กคนนั้นแล้ว

ตรงโซฟามีคนนั่งสองคน

พ่อกับแม่

หรือคนที่ผมเรียกเช่นนั้นตลอดวันนี้

ทั้งคู่ลุกขึ้นเมื่อเห็นผม แม่ยิ้มกว้าง สีแดงบนริมฝีปากสดเกินจริง ดวงตายังมีตาขาวมากผิดปกติ ส่วนพ่อยืนตัวตรง สีหน้าที่ผมอ่านไม่ออกเหมือนเดิม

“เสี่ยวหลิน” แม่เรียก “ในที่สุดก็ลงมาเสียที”

ผมถอยหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

พ่อก้าวตามหนึ่งก้าว

คราวนี้ผมเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ไม่ใช่เพราะหน้าของพ่อเปลี่ยนไป แต่เพราะในความคิดผมมีภาพอีกภาพหนึ่งซ้อนขึ้นมา ใบหน้าของชายที่รีบเข้าห้องเพื่อซ่อนลูกยังอยู่ชัดเจนกว่าเดิม มีเหงื่อตรงขมับและมือที่สั่น

สองใบหน้าไม่ได้เป็นใบหน้าเดียวกัน

“ทำไมมองพ่อแบบนั้น” ชายตรงหน้าถาม

ผมมองเขาอย่างระมัดระวัง

ถ้าตามข้อความใต้เตียง ผมควรหาอาวุธ และทำให้พวกเขาหยุดหายใจก่อนนาฬิกาตีสองทุ่ม

แต่ถ้าฆ่าสองคนนี้ได้จริง ผมจะได้อะไรกลับมา

พ่อจะกลับมาหรือ

แม่จะกลับมาหรือ

เด็กใต้เตียงจะเลิกกลัวหรือ

ชายคนนั้นเดินเข้าใกล้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนจะจับแขนผม

ผมผงะ แต่ไม่ได้วิ่ง

“อย่าแตะผม”

เขาหยุด

แม่เริ่มร้องไห้ “ลูกเป็นอะไร ทำไมถึงกลัวพ่อกับแม่”

น้ำเสียงของเธอทำให้เจ็บอีกครั้ง

ผมจำได้ว่าแม่ตัวจริงเคยเรียกผมด้วยน้ำเสียงแบบนี้ แต่การจำเสียงได้ไม่ใช่เหตุผลว่าผู้หญิงตรงหน้าคือแม่ และการที่ใบหน้าพวกเขาน่ากลัวก็ไม่ได้พิสูจน์ว่าภาพทุกอย่างที่ผมเห็นวันนี้เกิดขึ้นจริง

“ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นใคร” ผมบอก

พ่อขมวดคิ้ว “เสี่ยวหลิน”

“แต่ผมรู้ว่าพ่อแม่ผมเป็นใคร”

คำพูดนั้นดังชัดกว่าที่ผมคาด

ผมนึกถึงมือที่ลูบศีรษะอย่างรีบร้อน นึกถึงแม่ที่หัวเราะเพราะผมพยายามถูไฝบนมือเธอ นึกถึงกลิ่นอาหารซึ่งเคยหมายถึงการกลับบ้าน ไม่ใช่ภัยอันตราย

ใบหน้าพ่อแม่ปลอมเริ่มไม่มั่นคง

รอยยิ้มของแม่ยังอยู่ แต่เหมือนแปะบนหน้าคนอีกคน พ่อเอียงคอเล็กน้อยอย่างที่เขาทำตอนพยายามมองหน้าผมให้ชัด

ผมรู้สึกกลัวจนมือชา

ความเข้าใจที่เพิ่งเกิดไม่ได้ทำให้ความกลัวหายไป

แต่ครั้งนี้ผมไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างที่ความกลัวสั่ง

“ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” ผมพูด

“ถ้าออกไปก็ต้องกลับมาอีก” พ่อบอก

“อาจใช่”

แม่มองผมด้วยตาที่เกือบเป็นสีขาวทั้งหมด

“แล้วถ้ากลับมาล่ะ”

ผมสูดลมหายใจเข้าลึก

“ผมจะกลับมาพร้อมความทรงจำที่ต่างไป”

นาฬิกาเดินไปอีกหนึ่งจังหวะ

ไม่เกิดอะไรขึ้น

ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีบ้านพังทลาย ผมยังยืนอยู่ตรงหน้าใบหน้าที่น่ากลัวที่สุดสองใบหน้าที่เคยเห็น

แต่ผมไม่ได้มองพวกเขาเพื่อหาพ่อแม่อีกแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากชั้นบน เป็นเสียงเรียกเข้าที่ผมใช้ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา

ผมไม่ขึ้นไปรับ

เสียงนั้นดังอยู่พักหนึ่งแล้วเงียบ

แม่ยื่นมือออกมาอีกครั้ง

“เสี่ยวหลิน”

ผมหลับตา

ในความมืด ผมเห็นเด็กวัยสิบสองเดินผ่านประตูด้วยขาของตัวเอง

แล้วผมก็ได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง

เป็นเสียงผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่โจฮวนในบ้าน แต่พูดอย่างสงบจากไกลออกไป

“ถ้าคุณได้ยินผม ไม่ต้องรีบตอบนะครับ”

ผมลืมตา

ห้องนั่งเล่นยังอยู่ แต่ฝั่งหนึ่งของผนังสว่างขึ้นอย่างช้า ๆ

“ลองหายใจตามเสียงผมก่อน”

ผมไม่รู้ว่าควรเชื่อเสียงนี้หรือไม่

แต่ครั้งนี้ผมไม่จำเป็นต้องเชื่อทั้งหมดในทันที

ผมเพียงหายใจเข้าช้า ๆ

แล้วปล่อยออก

---