บทที่ 17 — โกสต์บัสเตอร์ (1)
ร้านหนังสือมือสองที่ไร้เงาลูกค้า
“หาววว...”
ขณะที่พนักงานกำลังหาวท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ นั้นเอง...
คนกลุ่มหนึ่งก็เปิดประตูกรูกันเข้ามาในร้าน
“ค้นให้ทั่ว”
พวกเขาเริ่มรื้อค้นชั้นหนังสือ ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
“เฮ้ย! พะ... พวกคุณเป็นใครกัน!”
พนักงานตกใจจนลังเลว่าจะโทรแจ้งตำรวจดีไหม ชายท่าทางสุภาพที่ดูคล้ายอันธพาลมีการศึกษาก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น
“โอ้ พวกเราไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกครับ แค่กำลังหาหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ มาร้านหนังสือเพื่อหาหนังสือก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่ครับ”
“...ก็คงอย่างนั้น”
“เดี๋ยวขากลับพวกเราซื้อหนังสือไปสักสองสามเล่มด้วย”
เจอแรงกดดันที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้น พนักงานก็ได้แต่หุบปาก
ชายท่าทางภูมิฐานคนนั้นคือผู้จัดการคิม เขากำลังสบถด่าคำสั่งของไอ้เด็กเวรในครอบครัวท่านประธานอยู่ในใจ
ตามข่าวกรองจากหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ อาจมีคัมภีร์เวทมนตร์ปรากฏขึ้นเพื่อตามหาเจ้าของ พวกนั้นเลยสั่งให้เขาตระเวนค้นร้านหนังสือมือสองกับห้องสมุด แล้วเอาคัมภีร์ที่เจอกลับไปให้ ไอ้พวกเหี้ยนั่นมันเสียสติไปแล้ว
ภาคีนารีศักดิ์สิทธิ์
ความมืดโรยตัวปกคลุมวิหารสีขาวบริสุทธิ์ราวกับม่านอันอบอุ่น
เปลวไฟในกระถางไฟส่องแสงงดงาม เหล่าเด็กสาวรวมตัวกันสวดภาวนา
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่คณะนักบวชที่ได้รับการรับรองอย่างถูกต้อง
แต่พวกเธอได้ครอบครองพลังที่แท้จริง ซึ่งช่วยให้คณะดำรงอยู่และขยายตัวต่อไปได้
เด็กสาวงดงามผู้มีผมสีขาวเงินหลับตา แล้วเอาแก้มถูไถปกหนังสือโบราณสีขาวเล่มหนึ่ง
‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’
“อา... ท่านราเซียลผู้ยิ่งใหญ่ ใช่แล้ว... โปรดตรัสกับข้าเถิด”
เธอตั้งใจฟัง พร้อมกล่าวสรรเสริญด้วยน้ำเสียงเคลิบเคลิ้ม
“นักบุญของท่านพร้อมรับฟัง”
จากนั้นนักบุญสาวก็ลืมตา เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าใสราวท้องฟ้า
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง
“...อะไรนะ เกาหลี... โย...ฮัน”
ฟู่!
เปลวไฟในกระถางเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ประกายไฟกระเด็นออกมาจารึกถ้อยคำลงบนพื้น
‘ฆ่าโยฮัน’
หลังจากไม่อาจดึงความสนใจของโยฮันได้ที่ร้านหนังสือมือสอง ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’ ก็รีบออกเดินทางตามหาเจ้าของคนใหม่ทันที
...แต่มันยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้
บังอาจเมินตัวมันผู้เปล่งประกายเจิดจ้า แล้วไปเลือกเจ้าสิ่งชั่วร้ายนั่น—
‘ปริศนาแห่งหนอน’
เลือกคัมภีร์เวรตะไลเล่มนั้นแทนมัน ช่างให้อภัยไม่ได้
ต่อให้เป็นจอกศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง หากมีพิษหยดลงไปเพียงหยดเดียว มันก็กลายเป็นถ้วยอาบยาพิษ
ภาชนะรองรับความชั่วร้ายต้องถูกทำลายก่อนจะเติบโต
เมื่อคำพยากรณ์ของราเซียลสิ้นสุดลงและเปลวไฟสีน้ำเงินสงบ เอลซี นักบุญสาวผมสีเงินก็ถามเด็กสาวคนอื่นอย่างระมัดระวัง
“เอ่อ ขะ... ขอโทษนะคะ... มีใครรู้บ้างว่าเกาหลีอยู่ที่ไหน”
เสียงงุนงงดังตอบมา
“...แต่พวกเราอยู่ฟินแลนด์นะ”
นอกวิหารของภาคีนารีศักดิ์สิทธิ์ สายลมหนาวกรรโชกแรง
ชายชราผมขาวสวมเสื้อคลุมสีเข้มปกปิดร่างกายทั้งตัว
เอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน ผู้ใช้วิชาอาคมเกี่ยวกับผู้ตายซึ่งทางการต้องการตัวและลอบเข้ามาในเกาหลี กำลังยืนอยู่ในสุสานมืด เขาแกว่งกระถางกำยานที่ห้อยโซ่จากปลายไม้ในมือ
ควันกลิ่นฉุนพวยพุ่งจากกระถางและแผ่ไปทั่วสุสาน
“อาาา...”
ซอมบี้หลายตัวที่มีเสื้อคลุมสีดำห่อหุ้มร่างเหมือนเอ็ดเวิร์ด ใช้พลั่วขุดหลุมศพแล้วเปิดโลง ควันเครื่องหอมค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ศพที่ถูกขุดขึ้นมา
เสียงเย็นเยียบดังจากริมฝีปากเอ็ดเวิร์ด
“เหล่าผู้ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก ข้าอนุญาตให้พวกเจ้าลุกขึ้น จงฟื้นคืนมา”
“อาาา...!”
กร๊อบ!
พร้อมเสียงที่ไม่ควรมีใครได้ยิน ศพในโลงก็ลุกขึ้นทีละร่าง
นี่เป็นกระบวนการที่เขาทำซ้ำมาแล้วหลายครั้ง เอ็ดเวิร์ดยืนมองภาพนั้น
สถานที่ที่ผู้คนนิยมฝังศพเป็นวิธีจัดการผู้ตายนี่ดีจริง ๆ
มีวัตถุดิบให้ใช้มากมาย จะใช้เท่าไรก็ไม่ต้องยั้งมือ
เอ็ดเวิร์ดยืนอยู่ท่ามกลางคนตายที่เขาปลุกให้ลุกขึ้นทั้งที่ไม่ควรฟื้นอีก แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
จากการอ่านดวงดาวด้วยโหราศาสตร์ ในที่สุดเขาก็พบร่องรอยของสมบัติล้ำค่า
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
ชื่อที่เป็นที่รู้จักแพร่หลายกว่าและโด่งดังก็คือ—
‘เลเมเกตอน’
คัมภีร์เวทมนตร์สำหรับบัญชาเหล่าจ้าวแห่งนรก ปีศาจเจ็ดสิบสองตนของโซโลมอน
คัมภีร์ที่จอมเวททุกคนต่างใฝ่ฝัน
เหตุใดมันจึงปรากฏตัวอีกครั้ง
เหตุใดจึงปรากฏขึ้นในดินแดนแห่งนี้...
เขาไม่รู้ แต่ไม่สำคัญ
ไม่สำคัญ ไม่สำคัญ ไม่สำคัญ
“โอ้ คัมภีร์อันยิ่งใหญ่ โอ้ เลเมเกตอน”
เสียงเอ็ดเวิร์ดดังก้องขณะเขาแหงนมองท้องฟ้า
“จงทอดสายตามายังข้า”
เขากางแขนทั้งสองข้างแล้วตะโกนก้องสู่สวรรค์
“ข้านี่แหละผู้จะสวมมงกุฎแห่งโซโลมอน! จงมองมาที่ข้า! โอ้ เลเมเกตอน!”
“อาาาา...!”
เสียงคร่ำครวญของคนตายแผ่ก้องไปทั่วท้องฟ้า
ดวงตาเอ็ดเวิร์ดฉายประกายมืดหม่น
ต่อให้เลเมเกตอนเลือกเจ้าของคนใหม่ไปแล้วก็ไม่สำคัญ
เขาจะฆ่าคนคนนั้น...
แล้วพิสูจน์ว่าตัวเองเป็นจอมเวทที่เหนือกว่า และคู่ควรกับคัมภีร์มากกว่า
§
§
§
เจ้าหน้าที่หญิงคนใหม่ของหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษยกมือปิดปาก ขย้อนออกมาเมื่อเห็นภาพสยดสยองในสุสาน
“อึก...”
กลิ่นเหม็นคลื่นไส้ของซากศพอบอวลในอากาศ
โครงสร้างพิสดารสูงเหมือนหอคอยที่ประกอบจากศพเน่าเปื่อยทำให้เธอเวียนหัว
“นั่นมันหอบาเบลหรือไง”
ชีอนเองก็ขมวดคิ้ว แต่ยังตรวจดูโครงสร้างนั้นโดยไม่ละสายตา
เจ้าหน้าที่หญิงไม่เข้าใจจึงถามชีอน เธอคิดไม่ออกว่าทำไมใครสักคนต้องใช้เวทมนตร์สร้างสิ่งแบบนี้ด้วย
“ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้คะ”
ชีอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“...ถ้าเปรียบเทียบ ก็คงเป็นการแข่งกันหาคู่”
“อะไรนะคะ”
“ถ้าเอ็ดเวิร์ด คอฟฟินมาที่นี่เพื่อตามหาคัมภีร์เวทมนตร์ เขาก็กำลังอวดความสามารถทางเวทมนตร์ให้มันดู เหมือนคางคกที่พยายามร้องให้ดังขึ้น”
เจ้าหน้าที่หญิงมองโครงสร้างสยดสยองด้วยดวงตาสั่นไหว
“...ทำแบบนี้แล้วได้ผลจริงเหรอคะ”
“อาจได้ผลถ้าคัมภีร์ยังไม่เลือกเจ้าของ แต่ถ้าเลือกแล้วก็ไม่”
ชีอนพูดหนักแน่น
“คัมภีร์เวทมนตร์ให้ความสำคัญกับความชอบของตัวเองมากกว่าเวลาเลือกเจ้าของ”
คัมภีร์บางเล่มอาจเปลี่ยนมือเป็นของรางวัลเมื่อเจ้าของถูกฆ่า แต่คัมภีร์แต่ละเล่มไม่เหมือนกัน เธอจึงตอบให้แน่ชัดไม่ได้
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่ากังวลตอนนี้คือ
“คนที่ทำเรื่องแบบนี้ไม่มีทางยอมรับง่าย ๆ เขาจะก่อเรื่องต่อไปแน่”
ชีอนหรี่ตาขณะมองความเสียหายทั่วสุสาน
“เราต้องจับเขาก่อนจะทำอะไรเลวร้ายกว่านี้”
โยฮันได้รับเงินจากสมิธมาสามสิบล้านวอน และกำลังเดินทางไปโรงแรมที่จองไว้เพื่อพักผ่อนแบบสเตย์เคชันให้เต็มที่ ระหว่างทางเขาเห็นสินค้าหลากหลายวางขายอยู่ใต้เต็นท์
‘...ตลาดนัดการกุศลเหรอ’
ยังมีเวลา แวะดูสักหน่อยจะเป็นไรไป
เขาไม่ได้ตั้งใจซื้ออะไรเป็นพิเศษ แค่อยากผ่อนคลายให้เหมือนกำลังเที่ยวพักร้อน
ระหว่างเดินดู เขาเห็นหนังสือวางซ้อนกันเป็นตั้งอยู่ข้างร้านขายเครื่องดื่มกับคุกกี้
พอเดินเข้าไป คนดูแลร้านก็ยิ้มทัก
“รับคุกกี้กับเครื่องดื่มหน่อยไหมคะ มีหนังสือด้วยนะ”
“ได้ครับ ขอผมดูก่อน”
ผมตอบหญิงคนนั้นตามสบายแล้วมองกองหนังสือ
“...หืม”
หนังสือปกหนังเก่าเล่มหนึ่งสะดุดตาผม
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
ผมหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่รู้สึกคุ้นตา
...ก็มีหนังสือที่ใช้ชื่อโซโลมอนอยู่ตั้งเยอะนี่นะ
ผมกำลังจะละสายตาไปพร้อมความคิดนั้น...
“คุณลูกค้าคะ อย่างน้อยลองชิมเครื่องดื่มตัวนี้ก่อนก็ได้... อ๊ะ!”
ซ่า!
คนดูแลร้านเทเครื่องดื่มใส่แก้วกระดาษแล้วกำลังยื่นให้ แต่กลับเสียหลักจนเครื่องดื่มสาดเต็มหน้าผม
“...”
“ขะ... ขอโทษค่ะ!”
เธอไม่ได้ตั้งใจและก็ขอโทษแล้ว ผมจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับคำขอโทษ
“ไม่เป็นไรครับ”
ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดหน้า
คนดูแลร้านยังดูรู้สึกผิด จึงพูดอย่างระมัดระวัง
“เอ่อ... ให้ฉันชดเชยด้วยการให้คุณเลือกหนังสือไปสักเล่มดีไหมคะ”
“...”
ผมมองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้า
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
มันก็ไม่ได้มีอะไรแปลกเป็นพิเศษ แต่จะพูดยังไงดี เหมือนมีคนจงใจจัดฉากเลยแฮะ
เมื่อก่อนผมคงซื้อเพราะอยากรู้อยากเห็น แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าโลกนี้มีหนังสือที่เรียกว่าคัมภีร์เวทมนตร์อยู่จริง
ผมยังไม่ได้อ่านเนื้อหาข้างใน จึงไม่รู้ว่ามันจะเป็นพรหรือยาพิษ
อย่างน้อยกริซลีย์ก็เชื่อฟังผมพอสมควร
แต่ถ้าหนังสือเล่มนั้นมีสัตว์ประหลาดที่ไม่ยอมฟังคำสั่งล่ะ
...ถึงอย่างนั้น ลองเปิดดูผ่าน ๆ ก่อนดีไหมนะ
ขณะที่ผมกำลังคิด คนดูแลร้านก็ยกเครื่องดื่มอีกแก้วมา
“แหะ ๆ... คุณลูกค้าคะ คราวนี้ฉันจะส่งให้ดี ๆ แน่นอน—อ๊ะ!”
ซ่าาา!
ผมเปียกโชกอีกครั้ง
“...”
ผมเสยผมเปียกแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ...”
ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสบตากับ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
เออ เออ เออ
แค่ซื้อแกไปก็พอแล้วใช่ไหม
ผมหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วพูดกับคนดูแลร้าน
“เล่มนี้เท่าไรครับ ผมขอจ่ายเงินซื้อเองดีกว่า”