บทที่ 18 — โกสต์บัสเตอร์ (2)
โยฮันอาบน้ำอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่ม แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
รู้สึกดีชะมัดที่ล้างเครื่องดื่มซึ่งหกรดผมออกจนหมด
โรงแรมนี้มีบริการแช่น้ำนมที่ได้รับคำชมมากมาย แต่ผมไม่ได้จองห้องนี้มาเพื่อตัวเองโดยเฉพาะหรอกนะ
ซ่า! ซ่า!
ผมมองกริซลีย์ที่นั่งยอง ๆ อยู่ในอ่างขนาดมหึมา พลางตีน้ำเล่น
“สนุกไหม กริซลีย์”
“แง้! แง้แง้แง้แง้แง้!”
ดูท่าจะสนุกจริง ๆ
“แค่ระวังอย่าทำอ่างแตกก็พอ”
บางครั้งหมอนี่ก็เปิดปิดตู้เย็นตามใจชอบ แต่ที่คฤหาสน์สมิธเขาทำงานได้ดี นี่จึงเป็นรางวัล
เราทำงานด้วยกัน ก็ต้องหาความสุขด้วยกันสิ
ผมอาบแดดอุ่น ๆ ที่ส่องเข้ามาในห้องพัก มองทิวทัศน์ด้านนอก
การได้นั่งสบายแบบนี้ในเวลาที่คนอื่นทำงานอยู่ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนใหญ่คนโต
...แต่ความจริงผมก็แค่นักศึกษาที่พักการเรียน ลาออกจากงานพิเศษแล้ว เป็นฟรีแลนซ์ที่ไม่มีรายได้ประจำ
พูดให้เจาะจงก็คือโกสต์บัสเตอร์
สามสิบล้านวอนคือค่าจ้างกำจัดบูกี้แมน
เป็นเงินก้อนใหญ่ แต่เมื่อคิดถึงค่าใช้จ่ายในอนาคตทั้งหมด การจองโรงแรมมาพักผ่อนแบบนี้ถือว่าฟุ่มเฟือยแน่ ๆ แต่ถ้ามีเงินแล้วไม่ใช้ จะไปรอใช้ตอนถังแตกหรือไง
ผมทำงานเสร็จแล้ว มีโอกาสพักก็ต้องพัก
...แต่ปรากฏว่าผมไม่อาจหยุดคิดแล้วพักสบาย ๆ ได้เสียทีเดียว
ผมนั่งบนเก้าอี้ หรี่ตาลง
“...”
ผมจ้องคัมภีร์เวทมนตร์สองเล่มบนโต๊ะ
เล่มหนึ่งมีปกเหล็กสีเข้ม อีกเล่มเป็นปกหนังเก่า
‘ปริศนาแห่งหนอน’ กับ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
ไม่รู้ทำอีท่าไหน ผมถึงมีคัมภีร์เวทมนตร์สองเล่มแล้ว
‘ผมเป็นไอ้เด็กกำพร้าพ่อแม่ไม่รัก แต่ดันเนื้อหอมในหมู่คัมภีร์เวทมนตร์ซะงั้น!’
ทีนี้ก็เหลือแค่รอให้พวกมันกลายเป็นสาวพรหมจรรย์หน้าอกสะบึมที่สวยที่สุดในแถบนี้
“ฮะ!”
ล้อเล่นน่ะ ไม่รู้ทำไมมันถึงถูกใจผมขนาดต้องสาดเครื่องดื่มใส่หน้าเพื่อบังคับให้ซื้อ
...แต่ถ้ามองในแง่ดี ผมก็ต้องการคัมภีร์เล่มใหม่อยู่เหมือนกัน
ผมหยิบ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ มาเปิดดูหน้าที่เขียนด้วยภาษาซึ่งอ่านไม่ออก
แม้แต่ส่วนที่อ่านออก ผมก็ยังเรียนรู้ไม่หมด แต่รู้สึกว่าหนังสือแสดงให้เห็นเพียงอุปกรณ์จำเป็นสำหรับเรียนเวทมนตร์กับคาถาพื้นฐานที่สุด ส่วนที่เหลือยังซ่อนไว้
ต้องทำอย่างไรถึงจะปลดล็อกส่วนนั้นได้
“...”
ปกติของแบบนี้จะปลดล็อกเมื่อเราเก่งขึ้น หรือไม่ก็—
ผมหันไปมองห้องน้ำที่กริซลีย์คงกำลังเล่นอยู่ในอ่าง
ต้องสร้างสายสัมพันธ์กับกริซลีย์เพราะเขาเชื่อมโยงกับคัมภีร์หรือเปล่า ...นี่ไม่ใช่กั๊ช เบลสักหน่อย
‘กริซลีย์! คาถาใหม่มาแล้ว! บาโอ กริซลีย์!’
‘แง้! แง้แง้แง้แง้แง้!’
ภาพเพ้อฝันสุดปัญญาอ่อนแล่นเข้ามาในหัว ผมรีบสลัดมันทิ้ง
เอาเป็นว่าตอนนี้ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ไปต่อไม่ได้ การเรียนเวทมนตร์จากคัมภีร์ใหม่ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ก็น่าจะเข้าท่า
ผมวาง ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ลง ปกเหล็กสั่นราวกับไม่พอใจ แต่ผมไม่สนใจแล้วเปิด ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ อ่าน
[วิธีดีที่สุดที่จะไม่ถูกปีศาจหลอก คืออย่าทำข้อตกลงกับปีศาจตั้งแต่แรก แต่หากไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำข้อตกลงกับปีศาจ—]
ผมรับคำแนะนำของหนังสือ และไม่มีความคิดจะแตะต้องการอัญเชิญปีศาจ จึงพลิกหน้าต่อไป
ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองฉลาดหลักแหลมหรือเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษจนหลอกปีศาจได้
...ถ้าฉลาดและเจ้าเล่ห์จริง ผมคงไม่เลือกเรียนเอกปรัชญาหรอก
เพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องอัญเชิญปีศาจตั้งแต่แรก
หลีกเลี่ยงอันตรายได้ก็หลีกเลี่ยงดีกว่า
ถึงอย่างนั้น ความรู้เรื่องรับมือปีศาจก็มีประโยชน์ ไว้ค่อยกลับมาอ่านส่วนนั้นให้ดี แต่ตอนนี้ผมไม่ได้หาเรื่องนั้น
สำหรับระดับฝีมือปัจจุบัน ปีศาจตัวใหญ่ชื่อดังอย่างปีศาจเจ็ดสิบสองตนของโซโลมอนที่ปรากฏในสื่อบันเทิงบ่อย ๆ ยังเกินกำลังผม
สิ่งที่ผมกำลังหา—
หน้าคัมภีร์พลิกไปเองราวกับอ่านใจผมได้
—อยู่ตรงนั้นพอดี
เพนตาแกรม หรือที่เรียกว่าเพนทาเคิลด้วย
มันคือเครื่องช่วยประกอบพิธีเวทมนตร์ ทำโดยวาดวงเวทไว้ล่วงหน้าบนแผ่นโลหะกลมหรือแผ่นหนัง
คำว่าเพนตาแกรมหมายถึงดาวห้าแฉก ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของเวทมนตร์
‘ปริศนาแห่งหนอน’ ก็มีเรื่องนี้ แต่มีเพียงเพนทาเคิลที่จารึกคาถาเพนตาแกรมพื้นฐานสำหรับใช้งานทั่วไป
ส่วน ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ดูเหมือนตั้งใจพิสูจน์ว่าชื่อโซโลมอนบนปกไม่ได้โฆษณาเกินจริง เพราะมีวงเวทที่เรียกว่าเพนทาเคิลทั้งสี่สิบสี่ดวงของโซโลมอน
เพนทาเคิลเหล่านี้ดึงพลังเวทจากดาวเคราะห์ทั้งเจ็ด—
ก็จริง ๆ ดวงอาทิตย์เป็นดาวฤกษ์ ส่วนดวงจันทร์เป็นดาวบริวาร แต่เพื่อความสะดวกก็เหมารวมเป็นดาวเคราะห์ไปก่อนแล้วกัน
เอาเป็นว่า เพนทาเคิลดวงที่หนึ่งแห่งดาวเสาร์ เพนทาเคิลดวงที่สองแห่งดาวเสาร์...
ดาวทั้งเจ็ดต่างมีเพนทาเคิลประจำตัวในลักษณะนี้
“ไหนดูซิ ต้องทำยังไงนะ...”
เพนทาเคิลทำจากโลหะหรือแผ่นหนังก็ได้ ถ้าใช้โลหะต้องเลือกชนิดที่สอดคล้องกับคุณสมบัติของดาว
ตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์ เรียงเป็นดวงจันทร์ ดาวอังคาร ดาวพุธ ดาวพฤหัสบดี ดาวศุกร์ ดาวเสาร์ และดวงอาทิตย์
เงินสำหรับดวงจันทร์ เหล็กสำหรับดาวอังคาร โลหะผสมที่มีปรอทสำหรับดาวพุธ ดีบุกสำหรับดาวพฤหัสบดี ทองแดงสำหรับดาวศุกร์ ตะกั่วสำหรับดาวเสาร์ และทองคำสำหรับดวงอาทิตย์... ทองคำเนี่ยนะ
ผมหลับตา กดนิ้วตรงหว่างคิ้วแล้วนวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลืมตาอีกครั้ง
ไม่มีอะไรเปลี่ยน ดวงอาทิตย์ต้องใช้ทองคำ
แถมดวงจันทร์ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน เพียงแต่โดนดวงอาทิตย์กลบรัศมีไป
...ให้ตายสิ ทั้งดวงจันทร์ทั้งดวงอาทิตย์
ถึงจะเป็นดาวสำคัญ แต่ไม่เกินไปหน่อยหรือไง
ดาวอีกห้าดวงไม่ใช้โลหะมีค่าเพราะไม่มีศักดิ์ศรีหรือไงกัน
ช่วยคิดถึงงบประมาณของจอมเวทบ้างไม่ได้เหรอ...
“เฮ้อ...”
ผมรู้ว่าตัวเองกำลังหาเรื่องบ่นไปอย่างนั้น
แต่คิดอีกที โซโลมอนเป็นลูกกษัตริย์ และอาชีพของเขาก็คือกษัตริย์ คงใช้วัสดุราคาแพงทำเวทมนตร์กันเป็นถัง ๆ
อุตส่าห์เลือกไม่อัญเชิญจ้าวปีศาจทั้งเจ็ดสิบสองตน... แต่พอดูค่าวัสดุอีกที ต่อให้คิดจะอัญเชิญก็คงไม่มีปัญญาจ่าย
สายตาผมค่อย ๆ เลื่อนไปยังคัมภีร์ปกเหล็กเย็นเฉียบ ‘ปริศนาแห่งหนอน’
บางทีหนังสือที่เขียนโดยคนผ่านโลกบนท้องถนนและสงครามครูเสดมาอย่างโชกโชน อาจเหมาะกับจอมเวทมือใหม่อย่างผมมากกว่า
ผมปิด ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ หยิบ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ มาอ่านคำแนะนำเรื่องการทำเพนทาเคิล
‘ปริศนาแห่งหนอน’ อธิบายวิธีทำแผ่นหนังสำหรับเขียน
[เมื่อทำเพนทาเคิลหรือคัดลอกคัมภีร์เวทมนตร์ แผ่นหนังสำหรับพิธีกรรมจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นหากจอมเวททำด้วยตัวเอง แผ่นหนังที่เหมาะกับเวทมนตร์ที่สุดทำจากหนังลูกแกะที่ไม่เคยผสมพันธุ์—]
เหมือนเคยอ่านอะไรแบบนี้ตอนทำชามดินเผาเป๊ะเลย...
ให้ทำแผ่นหนัง... เองเนี่ยนะ
อย่างน้อยก็มีวิธีสอน แม้จะเป็นวิธีเก่าแก่สมัยยุคกลางก็เถอะ
“...”
ให้ตายสิ... ทำชามดินเผาเอง... ทำแผ่นหนังเอง...
ตกลงผมเป็นจอมเวทหรือคนงานโรงงานกันแน่
ผมเท้าคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
‘...จำเป็นต้องใช้เพนทาเคิลจริง ๆ เหรอ’
ใช้พลังเวทที่ลอยอยู่ในอากาศแบบในนิยายแฟนตาซีไม่ได้หรือไง
รวบรวมมานาเป็นลูกกลมแล้วปาออกไป คาถาพื้นฐานวงแหวนแรกในโลกแฟนตาซีไงล่ะ
ผมโยนคัมภีร์เก่าแก่ห่วย ๆ ที่ไม่มีแม้แต่เมจิก มิสไซล์ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
เคร้ง! ตุบ!
คัมภีร์สองเล่ม ‘ปริศนาแห่งหนอน’ กับ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ กลิ้งกระเด็นอย่างน่าสงสารอยู่บนโต๊ะโรงแรม
ขณะเดียวกัน ที่ฟินแลนด์
เอลซี นักบุญแห่งภาคีนารีศักดิ์สิทธิ์ กำลังค้นอินเทอร์เน็ตหาข้อมูลเกี่ยวกับเกาหลี เด็กสาวผมสีเงินงดงามผู้นี้เป็นเจ้าของ ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’
“ฮิฮิ~ ท่านราเซียล โปรดเฝ้าดูข้านะคะ ข้าจะศึกษาเรื่องเกาหลี แล้วตามหาว่าโยฮันคนนั้นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”
แสงสว่างส่องออกจาก ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’
[ทำได้ดีมาก เอลซี]
“ไหนดูซิ จากฟินแลนด์... ไปเกาหลี... เอ๊ะ นี่อะไร”
เอลซีกะพริบดวงตาสีฟ้าใสราวท้องฟ้า
“มหาสงครามโบราณสุดขั้วระหว่างฮวานกุกกับฟินแลนด์... สงครามฮวาน-ฟินเหรอ”
เธอบังเอิญพบเรื่องราวสงครามใหญ่ลึกลับในอดีตกาล ซึ่งต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือโลก
“ชาติพันธมิตร... ไทแรนโนซอรัส... หน่วยสเปซมารีนเข้าร่วมสงครามด้วยเหรอ”
[เอลซี... อย่าไปอ่านอะไรแบบนั้นสิ]
เสียงอ่อนระโหยดังมาจากคัมภีร์ราเซียล