บทที่ 53 — บัดนี้ ผู้ใดเห็นสิ่งนี้... (5)
หลังได้ฟังชีอนร้อง “แง้ว~ แง้ว~” ผมก็ตัดสินใจเริ่มทำงานในฐานะนักปราบผี จึงบอกเงื่อนไขกับเธอในตู้ล็อกเกอร์
“ผมมีเงื่อนไขสองข้อ ข้อแรก ปกป้องชีวิตผมตามที่ตกลงกันไว้ ข้อสอง เราจะเอาชนะเกมนี้ด้วยวิธีของผม ตกลงไหม”
ข้อแรกสำคัญจนต้องย้ำอีกครั้ง ส่วนข้อสองต่างหากคือประเด็นหลัก
ชีอนยังสงสัยว่าเสียง “แง้ว... แง้ว...” เมื่อครู่มีไว้ทำอะไร แต่พอเริ่มคุยงาน เธอก็ขอความชัดเจนเรื่องเงื่อนไข
“...วิธีของคุณรวมถึงการใช้ชีวิตคนอื่นเป็นเครื่องมือหาข้อมูลเพื่อกำจัดสิ่งลี้ลับด้วยหรือเปล่าคะ”
ผมก้มมองชีอนที่เงยหน้ามองกลับ ถามตรงดี แต่คุยข้อกังวลให้ชัดตั้งแต่ต้นก็ดีกว่า
“ไม่อยู่แล้ว คุณจ้างผมมากำจัดสิ่งลี้ลับและช่วยคนพวกนั้น ผมจะพยายามให้ทุกคนรอด ...แต่ถ้าพวกเขาแยกตัวไปทำอะไรโง่ ๆ จนเหมือนฆ่าตัวตาย ผมก็ช่วยไม่ได้”
ระหว่างพูด ผมขยับตัวให้สบายขึ้นในตู้แคบ ๆ แล้วดันลื่น
ตึง!
มือผมยันผนังตู้ข้างใบหน้าชีอน
“...”
“...”
...กลายเป็นว่าผมยืนกักเธอไว้กับผนัง ร่างเราแนบกัน ขาทับซ้อนกัน
เอาเถอะ ในเมื่อบรรยากาศพาไป ผมก็เล่นตาม แทนที่จะหลบสายตาสงบนิ่งที่คอยจับผิดผม ผมจ้องกลับตรง ๆ แล้วย้ำให้ชัด
“ถ้าคุณปกป้องผมตามที่ตกลง ผมจะช่วยทั้งยี่สิบห้าคนรวมถึงคุณด้วย ไม่ได้โกหก”
ผมพูดจริง คนสำคัญที่สุดในโลกสำหรับผมคือตัวเอง ถ้าชีอนปกป้องชีวิตอันล้ำค่าของผม ผมจะช่วยชีวิตคนอื่นอีกกี่คนระหว่างทางก็ได้
...แล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่พอเห็นหน้าชีอนใกล้ขนาดนี้ ผมเพิ่งสังเกตบางอย่าง ผมมองดวงตาเย็นชาในใบหน้าสวยสงบนิ่งของเธอ หรือพูดให้ตรงคือดวงตานั่น ผมเคยคิดว่ามันแค่ดำและเย็นชา แต่จะว่าอย่างไรดี มันมีประกายบางอย่าง ความซื่อตรง
‘...นี่ผมพูดเรื่องอะไรอยู่วะ’
ความรู้สึกตัวเองฟังเหลวไหล แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ใช่ ผมเริ่มเข้าใจว่าทำไมถึงระวังชีอนมากขึ้นนิดหน่อย แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะดวงตา ส่วนหนึ่งเพราะเธอสงสัยว่าผมเป็นเจ้าของคัมภีร์ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ แต่...
โดยพื้นฐาน ชีอนเป็นคนละประเภทกับผม ต่างจากผมที่เป็นจอมเวทอาชญากร เธอเป็นคนดี
ในตู้แคบ ๆ ดวงตาสงบของเราสบกัน คล้ายกันอย่างประหลาด แต่ก็ต่างกัน ชีอนพูดเสียงสงบอ่อนโยน
“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่ตอบ ฉันจะทำตามแผนคุณนะ โยฮัน”
ดี ตกลงกันแล้ว
“ข้างนอกเงียบแล้ว ออกไปคุยรายละเอียดกันไหม”
ชีอนฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ค่ะ ไปกันเถอะ ดูเหมือนเธอไปแล้วจริง ๆ”
ผมกับชีอนจึงออกจากตู้
“โยฮัน”
เธอถามเรื่องที่ค้างใจ
“เมื่อกี้... แง้ว... แง้ว... เป็นการทดสอบหรือพิธีกรรมอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น เห็นคุณเครียด เลยคิดว่าจะช่วยให้ผ่อนคลาย”
“...”
พอรู้ว่าถูกแกล้ง ชีอนหรี่ตาเม้มปาก ปลายหูแดง
จิ๊บ~ จิ๊บจิ๊บ~! จิ๊บ จิ๊บ!
ผมค่อย ๆ ลืมตาตามเสียงนกกระจอกจากนอกหน้าต่าง เพื่อให้เข้าบรรยากาศก็พูดสักครั้ง
“...เพดานที่ไม่คุ้นเคย”
ผมลุกจากเตียง ยืดเส้นเล็กน้อยแล้วสำรวจห้องอีกที ห้องธรรมดามีเตียง โต๊ะ ตู้หนังสือ นี่คือบ้านสองชั้นตามที่อยู่ในบัตรนักเรียน และตามฉากเกมคือห้องผม
พอลงไปทำอาหารเช้า กลับเจอภาพไม่คาดคิด
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอ”
...ชีอนกำลังทำอาหารเช้าในครัว จริงสิ ในเกมเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องสาวที่อายุน้อยกว่าและอยู่บ้านเดียวกับผม
“มีค่าสถานะความอึด ดูเหมือนถ้าไม่กินหรือพัก ความสามารถในการทำกิจกรรมจะลดลง ฉันตรวจตู้เย็นแล้ว อย่างน้อยอาหารข้างในก็เป็นของธรรมดา”
ผมมองอาหารบนโต๊ะ ขนมปังปิ้ง ไข่ดาว ไส้กรอก สลัด เรียบง่ายแต่เป็นมื้อเช้าที่ไม่เลว
“โยฮัน ปกติใส่อะไรในสลัดคะ”
“ใส่หรือไม่ใส่ก็ได้ ส่วนใหญ่ผมไม่ใส่น้ำสลัด”
ผมหยิบมะเขือเทศเชอร์รีเข้าปาก ชีอนพยักหน้า
“เข้าใจแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะลดกะหล่ำปลีแล้วเพิ่มมะเขือเทศ”
“...”
...ไม่คาดคิดจนกระอักกระอ่วน แต่เธอทำอาหารเช้าให้ ผมก็ขอบคุณ ไม่มีเหตุผลไม่กิน
“ขอบคุณ จะกินให้อร่อยนะ”
กินเสร็จ ชีอนวางเอกสารปึกหนึ่งบนโต๊ะพร้อมชา
“ตามที่คุณเสนอ ฉันส่งผู้เล่นคนอื่นกลับบ้านตามที่อยู่ในบัตรนักเรียนแล้ว ส่วนนี่คือข้อมูลแนวทางพิชิตเกมที่เจ้าหน้าที่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษรวบรวมตอนพยายามจีบนางเอก”
ผมอ่านเอกสารที่ชีอนจัด นอกจากเกรโมรีประธานสภานักเรียน ยังมีนางเอกโรคจิตอีกห้าคน ทุกคนมีพละกำลังเหลวไหลและฆ่าไม่ตาย กระดูกหักหรือร่างบาดเจ็บก็ฟื้นเร็ว
เจ้าหน้าที่หลายคนเคยร่วมมือกันปราบนางเอกโรคจิตด้วยการตัดหัว แต่ดูเหมือนยังไม่สำเร็จ
ชีอนข้าง ๆ อธิบายนางเอกที่จีบได้
“ก่อนอื่น โมเอมิ โมโมะ กับซาโดะ ซัตสึกิ คุณเห็นทั้งสองเมื่อวาน ทั้งคู่เป็นภัยทางกายภาพต่อผู้เล่น โมโมะมักโผล่ระหว่างทางไปโรงเรียนตอนเช้า ตามหัวมุมหรือบันได แล้วโจมตีผู้เล่น ดูเหมือนต้องรอดจากการโจมตีครั้งแรกก่อนจึงเริ่มจีบเธอได้
“ประวัติซัตสึกิบอกว่าเป็นลูกหลานตระกูลซามูไร สิ่งที่ต้องระวังคือเผลอเหยียบเงาเธอ เธอจะฟันเพราะเหยียบเงาซามูไร แล้วเมื่อได้ดาบใหม่ เธอก็ฟันผู้เล่นเพื่อทดลองดาบด้วย”
เมื่อเจอข้อมูลถาโถม ผมวางกระดาษที่อ่านลงโต๊ะ
“พอ ผมไม่ต้องการและไม่อยากฟังข้อมูลนางเอกโรคจิตพิมพ์นิยมพวกนี้”
ไม่จำเป็นต้องอ่านหรือฟังอีก
“แก่นของเกม อย่างน้อยคนสร้างควรอยากให้คนเล่นสนุกบ้าง”
ผมหรี่ตา
“แต่จากเกมห่วยนี่ ผมรู้สึกแต่ความตั้งใจชั่วร้ายจะเล่นงานคน ถ้าเป็นเกมจริง ผมอาจสนุกกับการลองใหม่แม้มันห่วย แต่ไม่ใช่เกมจริง”
ผมไม่สนใจเล่นเป็นตัวตลกบนเวทีอันชั่วร้ายที่คนอื่นจัดให้
“ผมไม่คิดจะเล่นตามกติกาเพื่อเอาชนะอย่างยุติธรรมหรอก”
“แล้วจะทำอย่างไรคะ”
“บอกแล้ว เราจะใช้วิธีของผม”
ใช่ วิธีของผม วิธีของจอมเวท
ผมไม่ไปโรงเรียนที่เต็มไปด้วยสิ่งลี้ลับปลอมตัวเป็นมนุษย์หรอก
ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บบบ!
ชีอนกะพริบตา
“โยฮัน ที่นี่ที่ไหนคะ”
“งานพาร์ตไทม์คัดเพศลูกเจี๊ยบ”
ผมสวมชุดทำงาน เดินท่ามกลางลูกเจี๊ยบ หยิบตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วพูด
“หน้าต่างข้อมูล”
[เพศเมีย]
ปกติงานนี้ต้องมีใบรับรองวิชาชีพ แต่หน้าต่างข้อมูลทำให้แยกเพศง่าย ตัวเมีย ตัวเมีย ตัวผู้ ตัวเมีย ตัวผู้ ตัวเมีย ตัวผู้ ผมแยกลูกเจี๊ยบราวเล่นมินิเกม ทำงานเสร็จแล้วตรวจเงินที่ได้ในเมนู
ไม่รู้เกมห่วยนี่อยากให้มีอิสระมากขึ้นหรือแค่เลียนแบบความจริง แต่มีงานพาร์ตไทม์ให้ทำไม่น้อย และร้านค้าในเมนูก็ขายของจริงสารพัด
ผมซื้อเสื้อผ้าธรรมดากับเสื้อโค้ตยาวสีขาวทันที ถอดชุดนักเรียน [สถาบันฮาเร็ม] เฮงซวย แล้วสวมโค้ต
“ไปกัน ต่อไปทำงานร้านดอกไม้ เราจะเอาฮิสซอปกับว่านหางจระเข้ที่นั่น เวลาไม่มาก ถ้าจะทำน้ำมนต์ เครื่องหอมเวทมนตร์ และเสื้อคลุมให้ทันวันพุธ”
ชีอนเข้าใจกลยุทธ์โยฮัน เขาตั้งใจทำอุปกรณ์เวทมนตร์ใหม่แล้วใช้เวทมนตร์ ซึ่งก็สมเหตุสมผล เธอมองโยฮันในเสื้อโค้ตยาวขาว
“...เข้าใจแล้วค่ะ”
ถึงอย่างไรโยฮันก็เป็นจอมเวท ไม่มีเหตุผลต้องยึดวิธีปกติ
“แต่ตามข้อมูลนางเอก ตอนนี้เราอาจเจอนางเอกชมรมกรีฑา เปลี่ยนเส้นทางกันเถอะค่ะ”
เธอปรับการสนับสนุนให้เข้ากับแนวทางโยฮันทันที
ชีอนกลืนความประหม่า เปิดประตูห้องเรียนว่างที่โยฮันรอ
“โยฮัน ฉันพาโมเอมิ โมโมะมาแล้ว”
“ฮึ! ส่งน้องสาวไปเรียกฉันมาที่ลับตาคนแบบนี้! นายมันแย่ที่สุด! ถ้าคิดทำอะไรลามก ฉันจะฆ่า—”
โมโมะ สาวสวยผมชมพูมัดแกละ เดินเข้ามาโดยไม่ลังเลเพื่อฆ่าผู้เล่น
“...เอ๊ะ”
ม่านทึบปิดหน้าต่าง เทียนส่องห้องมืด และโยฮันในโค้ตขาวยืนบนวงเวท
ผมมองนางเอกโรคจิตผมชมพูมัดแกละ ไม่จำเป็นต้องพยายามคุยอย่างเงอะงะ
“เอาละ ลองดูนี่หน่อยสิ”
ผมชูเพนทาเคิลโลหะวงกลมที่ตัดจากแผ่นทองแดงทันที
[เพนทาเคิลดวงที่ห้าแห่งดาวศุกร์]
ผลของเวทมนตร์คือทำให้ผู้พบเห็นตกหลุมรัก
“โอ้ ราชาผู้ขี่อูฐ โอ้ หญิงผู้ประดับกาย โอ้ โฉมงามเปลือยกาย โอ้ แพะตัวเมีย อูฐ และนกพิราบ”
ผมเริ่มร่ายทันที
“โอ้ วิญญาณแห่งดาวศุกร์ จงตอบรับคำเรียกของข้า”
ใช่ การไม่มีคัมภีร์อันตรายจริง แต่ถ้าทำอะไรไม่ได้เมื่อไร้คัมภีร์ ก็ไม่ใช่จอมเวท เป็นแค่แท่นวางคัมภีร์ และผมไม่ใช่แท่นวางคัมภีร์ ผมเป็นเจ้าของคัมภีร์ เป็นจอมเวท
ผมจะดูเป็นเหยื่อที่จัดการง่ายก็แค่ตอนยังเตรียมเวทมนตร์ไม่พร้อมเท่านั้น พอเตรียมพร้อมแล้ว สิ่งลี้ลับส่วนใหญ่ก็สู้ผมไม่ได้
เงาโยฮันที่ไหวตามแสงเทียนขยาย กลืนทั้งห้อง แล้ว...
ซ่า! ซ่า!
เสียงเหมือนเครื่องขัดข้องดังจากร่างโมโมะ นางเอกโรคจิตผมชมพูมัดแกละ
ปุ! ปุ! ปุ๊บ!
“อึ... อืม! ฉะ... ฉัน! ฉันกำลังตกหลุมรัก—!”
ค่าความชอบพุ่งถึงสูงสุดทันที เอฟเฟกต์หัวใจระเบิดพร้อมกัน จีบสำเร็จ
เห็นอย่างนั้น ชีอนถามอย่างระวัง
“...กับคนจริง ๆ ก็ได้ผลเหมือนกันไหมคะ”
“คิดว่าจะได้เหรอ แน่นอนว่าไม่”
นี่เป็นกรณีพิเศษ เวทมนตร์ปกติไม่ได้สะดวกขนาดนี้
“เกมนี้จะกำหนดอะไรตามใจชอบแค่ไหนก็ยังเป็นเกม ในฐานะนางเอก พวกเธอถูกกำหนดให้พระเอกจีบสำเร็จ ผมแค่ใช้เวทมนตร์ข้ามขั้นตอนไปยังผลนั้น ถ้าใช้กับคนจริง คงแค่ทำให้ผมดูมีเสน่ห์ขึ้นนิดหน่อย และถ้าเขาเกลียดผมอยู่ก่อนก็ไม่ได้ผลด้วย”
สิ่งลี้ลับอันตรายที่ฆ่าเจ้าหน้าที่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ ตอนนี้น้ำลายไหลยืด
“อืม... เศษถั่วแดง... ■☐♥☆##@!”
ชีอนไม่รู้ควรทำสีหน้าอย่างไรเมื่อเห็นมันทำงานผิดปกติ