บทที่ 50 — บัดนี้ ผู้ใดเห็นสิ่งนี้... (2)
วันหนึ่งอันสงบสุข
หัวผมมึน ๆ นิดหน่อย แต่... ผมนั่งบนเตียง ดูอนิเมะในคอมพิวเตอร์
พระเอกมีสาวแวมไพร์ผมทองสวย ๆ ตามติด ผมเลยพูดสบาย ๆ โดยไม่คิด
“ทำไมแวมไพร์ของผมไม่ใช่สาวน่ารักบ้างนะ”
“แง้ว แง้แง้!”
ตกใจเหรอ!
กริซลีย์ แวมไพร์ล่องหนที่หมอบใต้เตียง อ้าปากค้างตกใจกับคำเจ้านาย
มันนั่งเฉยไม่ได้
“แง้แง้แง้แง้แง้!”
มันแปลงเป็นสาวแวมไพร์งามเลิศ กริซลีย์สวยสุด ๆ!
“แง้ว! เจ้านาย! ตอนนี้ฉันเป็นสาวน่ารักแล้ว!”
แต่เพราะล่องหน จึงไม่มีใครมองเห็นกริซลีย์
กริซลีย์โกรธจัด คำรามแล้วทุบทุกอย่างรอบตัวแหลก
“■■■■■—!”
ตูม! โครม!!
“อ๊ากกก! หนีเร็ว!”
ผมกะพริบตาไม่อยากเชื่อ มองรถที่ถูกโยนขึ้นฟ้า คนวิ่งหนี เมืองลุกไหม้
“อะไรเนี่ย...”
โปเกบอลผมอยู่ไหน... ไม่สิ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ต้องเก็บกริซลีย์แล้ว
ปุ๊บ คัมภีร์ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ปรากฏกลางอากาศ
...แต่ไม่รู้ทำไมปกมันบวม
‘ปริศนาแห่งหนอน’ พูด ปกเหล็กแดงเขิน
“เจ้านาย... ฉันท้องลูกคัมภีร์ของคุณแล้ว”
“...”
ผมหา ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ โดยไม่พูด
ไม่ควรทำเลย
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ปรากฏ ปกบวม
“ท่านจอมเวท ข้าก็ตั้งครรภ์”
ผมถอนหายใจไม่อยากเชื่อ
“...จะบ้าตาย”
แล้วหน้าต่างตัวเลือกโฮโลแกรมห่วย ๆ ก็ปรากฏตรงหน้า
[เชื่อปริศนาแห่งหนอน] ปะทะ [เชื่อเดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน]
ไม่ต้องเลือก เสียเวลา
นี่เป็นความฝันแม่งโคตรเหลวไหล ถึงเวลาตื่น
อีกอย่างทั้งสองเล่มเป็นของผมแต่แรก
ให้เลือกแค่หนึ่งเล่มไม่สมเหตุสมผล
§
§
§
กริ๊งก่อง กริ๊งก่อง
เสียงกริ่งเหมือนหลุดจากอนิเมะโรงเรียนยุคเก่า
“โย... ฮัน... โยฮัน... พี่ชาย...”
ผมลืมตาตามเสียงเรียกเบา ๆ ขณะมีคนเขย่าตัวอย่างอ่อนโยน
‘...โต๊ะเรียนเหรอ’
ไม่รู้ทำไมผมฟุบอยู่บนโต๊ะห้องเรียน พอเงยหน้า เห็นเรื่องเหลวไหล
สายตาไล่จากกระโปรงน่ารักตรงหน้า ขึ้นไปยังหญิงผมดำสวย ใบหน้าสงบนิ่ง
“...โยฮัน พี่ชายที่รัก ตื่นเถอะค่ะ”
ชินชีอนในชุดนักเรียนกำลังเรียกผมว่า ‘พี่ชายที่รัก’ ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“เชี่ย อะไรวะเนี่ย”
คำหลุดปากก่อนห้ามได้
‘ยังฝันอยู่เหรอ ฝันซ้อนฝัน’
แต่ดูเหมือนฝันนี้ไม่ยอมให้ตื่นง่าย
ชีอนมองด้วยหน้าเรียบตามปกติแล้วพูด
“ขอโทษที่ปลุกทั้งที่หลับสบาย แต่เลิกเรียนแล้ว... ฉันอยากกลับบ้านกับพี่ชาย”
ดูยัยขี้ระแวงโรคจิตพูดบทนางเอกเกมจีบสาวด้วยหน้าเรียบก็ขำดี
แล้วผมอ่านข้อความบนหน้าสมุดที่เธอยื่นมาอย่างระวังขณะพูด
[โยฮัน ช่วยเล่นตามฉันด้วย]
ผมเข้าใจทันที นี่ไม่ใช่ฝัน
...สัมผัสสายตานับไม่ถ้วนจากทุกทิศ
ความเงียบผิดธรรมชาติที่ประดิษฐ์ขึ้นกดทับห้องเรียน
นักเรียนที่คุยกันเสียงดังเมื่อครู่หยุดพร้อมกัน หันมามองผมกับชีอน
...มีคนหนึ่งหมุนหัวร้อยแปดสิบองศาด้วย
บรรยากาศผิดปกติชัด ผมจึงลุกเล่นตาม
“ขอโทษ ฝันแปลก ๆ น่ะ”
ผมพยายามสุดความสามารถ
“เอ่อ... ใช่แล้ว ชีอน น้องสาวสุดที่รักของพี่ กลับบ้านด้วยกันไหม”
“ค่ะ... อยากค่ะ ไปกันเถอะ พี่ชาย”
ชั่วพริบตา ผมกับชีอนหรี่ตาทำหน้าบิดเบี้ยวพร้อมกัน
เอาเป็นว่าความเงียบในห้องคลาย เสียงนักเรียนคุยกันกลับคึกคัก
“วันนี้ไปร้านของหวานไหม”
“อ้อ วันนี้มีกิจกรรมชมรม... ขอโทษ!”
ผมกับชีอนออกจากห้อง
ระหว่างเดินตามทางเดินและคิด ผมจำเรื่องก่อนหน้าได้
ก่อนอื่น ชีอนมาห้องผม แล้วเรากินเค้กด้วยกันเพื่อผ่อนบรรยากาศ
[“ขอบคุณสำหรับนมค่ะ รสเข้มข้นดี”]
[“ซื้อนมแพงขึ้นพันวอนก็คุ้ม”]
เค้กอร่อยจริง อาจเพราะแพง
ขณะคุยต่อ ชีอนให้ข้อมูลคดีลี้ลับเพิ่ม
น่าจะเป็นสิ่งลี้ลับที่ลักพาตัวคนเข้าเกม เพราะอยู่ในรูปเกม จึงเป็นประเภทต้องเคลียร์เกมเพื่อหนีหรือกำจัด
เป้าหมายเราคือตรวจว่าคนหายยังมีชีวิตไหม ช่วยออกมา และกำจัดสิ่งลี้ลับ
เธอบอกต้องการพลังคัมภีร์ผมเผื่อเหตุไม่คาดคิด
ชีอนเปิดเกมบนแล็ปท็อปที่นำมา
[พิชิตสาวนี้ สาวนั้น และทุกสาว~ ชีวิตฮาเร็มสุดหัวใจเต้นในโรงเรียน~ รักกันจนวันตาย]
ผมมองชื่อโจ่งแจ้งกับหน้าจอเกมเต็มสาวสวยผมสีรุ้ง แล้วคิด
‘...หน้าจอดูเหมือนเยาะเย้ย เคยเห็นเกมสยองขวัญที่แกล้งทำเป็นเกมธรรมดาแบบนี้’
จากนั้นกดปุ่มเล่น
ความง่วงถาโถม ผมหมดสติ
“...”
ผมมองทางเดินโรงเรียนที่แสงอาทิตย์ยามเย็นสีส้มส่องผ่านหน้าต่าง
หรือเรียกสถาบันการศึกษาให้ตรง
ดูเหมือนเราถูกลากเข้าเกมด้วย
เมื่อไม่มีนักเรียนอื่น ผมถามชีอน
“ผมหลับนานเท่าไร”
“ฉันก็ไม่รู้แน่ชัด ฉันได้สติก่อนคุณสิบนาที”
แม้อยู่ในสถานการณ์นี้ ชีอนประเมินอย่างสงบ แล้วยื่นสมุดในมือให้ดู
“อาจเพราะเราเล่นด้วยกัน... ดูเหมือนฉันได้บทผู้ช่วยกับที่ปรึกษาของคุณ”
“แบบตัวละครเพื่อนสมัยเด็กในเกมจีบสาวที่คอยบอกข้อมูลนางเอกเหรอ”
ชีอนพยักหน้า
“ค่ะ ประมาณนั้น ในสมุดมีข้อมูลสารพัด... แต่อาจหมายความว่าสมุดคู่มือเกมที่ควรเป็นของคุณกลับผูกกับฉันแทน”
เธอฟังดูขอโทษ แต่ผมไม่ติดใจ
ทฤษฎีเธอไม่แน่นอน และพูดตรง ๆ มีอย่างอื่นรบกวนมากกว่า
“แล้ว... ที่เรียกผมว่าพี่ชายเมื่อกี้คืออะไร”
“ดูเองจะเร็วกว่า กรุณาเรียก [เมนู]”
‘อะไร หน้าต่างสถานะเหรอ’
คำขอไม่คาดคิด แต่ในเมื่ออยู่ในเกม ก็ไม่แปลก
“เมนู”
หน้าต่างโฮโลแกรมปรากฏ แสดงตัวเลือก
“โยฮัน กรุณากดไอคอน [บัตรนักเรียน]”
ผมกดตาม ข้อมูลตัวเองปรากฏ
พูดให้ตรง สิ่งที่ตรงมีแค่ชื่อกับหน้าตา เป็นข้อมูลคิมโยฮันคนละคน นักเรียน [สถาบันฮาเร็ม]
[นักเรียนปีสองแห่งสถาบันฮาเร็ม พ่อแม่เดินทางทำธุรกิจต่างประเทศ]
ที่ขำคืออายุผมยังยี่สิบเอ็ด แต่ก็ไม่ได้ขัดกับการเป็นนักเรียนปีสอง
...แล้วก็
[ความสัมพันธ์ครอบครัว – ลูกพี่ลูกน้องหญิงที่อายุน้อยกว่า ชินชีอน]
ชีอนพูดอย่างสงบ
“อาจเป็นผลอีกอย่างจากการเล่นด้วยกัน ดูเหมือนฉันได้รับบทลูกพี่ลูกน้องน้องสาวของคุณ”
เธอเปิดสมุด อธิบายต่อ
“ตามคู่มือ ผู้เล่นจะถูกสุ่มบทในสถาบันเมื่อเริ่ม ต้องทำตัวตามบท ติดตามผลการเรียน ค่าสถานะ และเหตุการณ์ สุดท้ายเป็น ‘พระเอกฮาเร็ม’ แล้วพิชิตนางเอกทุกคน”
ผมนึกถึงนักเรียนที่จ้องเมื่อครู่
ถ้าทำผิดบท... คงไม่ปล่อยผ่าน
จังหวะนั้นมีนักเรียนเดินผ่าน ชีอนเปลี่ยนคำเรียก
“โยฮัน—พี่ชาย บทของคุณคือรุ่นพี่ยอดนิยมและหนุ่มแบดบอยของสถาบัน”
“...อะไรนะ”
ผมถามอีก ชีอนตอบเหมือนเดิม
“รุ่นพี่ยอดนิยมและแบดบอย เป็นบทดีที่มีโอกาสสุ่มได้น้อย... แต่ดูเหมือนทำให้บางตัวละครมองคุณไม่ดี”
เหลวไหลจริง
ผมไม่เคยป๊อปในชีวิต จะเล่นบทอย่างไร
ถ้าเป็นคนที่ผู้หญิงชอบตั้งแต่แรก แม่เวรคงไม่ทิ้งผมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
“เฮ้อ...”
ขณะคิด กลุ่มตัวละครหญิงหน้าอยู่ในเงาจู่ ๆ ก็โผล่จากหัวมุมเข้าหา
“อ๊ะ! อยู่นี่เอง โยฮัน!”
“ไปร้านของหวานกับเราสิ! เลี้ยงเค้กด้วย!”
“เลี้ยงพาร์เฟต์ด้วย!”
พวกเธอล้อมทุกด้าน พูดจ้อเสียงดัง
ผมหรี่ตาเอง
ไม่อยากเสียเวลาเมื่อยังขาดข้อมูล จึงตัดสินใจลองเลียนแบบตัวละครยอดนิยมกับผู้หญิงแม้ไม่มั่นใจ
ดูเหมือนเกมตั้งอยู่ในโลกเรื่องโรงเรียนญี่ปุ่น
“ทุกคน! ใจเย็นก่อน”
ขณะชีอนกำลังจะช่วยโยฮัน เขาก็ตะโกน
“หุบปาก!”
เสียงก้องทางเดิน
“ฉันทนเสียงพูดจ้อไม่ไหว!”
“กรี๊ด กรี๊ด!”
อาจเพราะบทที่สุ่มได้ส่งเสริม ตัวละครหญิงประกอบแยกย้ายอย่างปลาบปลื้ม
‘หืม... นี่อาจสนุกนิดหน่อย’
จะลองพูดว่า ‘ฉัน คิมโยฮัน ไม่จ่ายเงินร้านที่เสิร์ฟอาหารไม่คุ้มราคา’ ในโรงอาหารสถาบันด้วยดีไหม
ข้อดีเกมคือทำสิ่งที่ชีวิตจริงทำไม่ได้ไม่ใช่หรือ
แน่นอนว่าล้อเล่น ผมไม่อยากอยู่นานในเกมที่พัวพันสิ่งลี้ลับ
เมื่อเหตุการณ์ไร้สาระผ่านไป ผมบอกชีอน
“ก่อนอื่น เดินดูโรงเรียน หาคนหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษที่เข้ามาก่อนเรา”
“อ้อ ค่ะ... ฉันว่าดี”
ชีอนมองโยฮันพักหนึ่ง ก่อนตั้งสติพยักหน้า
‘เป็นจอมเวทเต็มตัวจริง ๆ...’
เขาปรับตัวเร็วในสถานการณ์ไม่รู้จักน่ากลัว
ชีอนเดินตามทางเดิน สังเกตเขาอย่างระวัง