บทที่ 48 — เมฟิสโตเฟเลส (5)

ถึงจะเสียเงิน แต่ก็ประหยัดเวลา ผมเรียกแท็กซี่ไปยังที่อยู่ห้องปฏิบัติการลับของคิมมีรยอ

เพราะเธอสร้างไว้โดยไม่ให้ตระกูลจอมเวทรู้ ผมกังวลว่าไปถึงแล้วอาจหาไม่เจอ แต่กลับเจอตึกตามที่อยู่ทันที

เป็นตึกว่างสองชั้นธรรมดา ติดป้ายให้เช่า ตั้งอยู่บนถนนคนเดินผ่านน้อย ดูธรรมดาสำหรับห้องปฏิบัติการจอมเวท... หรือความธรรมดานี่แหละช่วยให้ไม่สะดุดตาและเป็นที่ซ่อนลับได้

ผมมองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เดินไปตรวจทางเข้า ประตูติดกลอนรหัส ผมใส่ตัวเลขที่เหมือนรหัสผ่านจากสมุด

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ

เอี๊ยด

ประตูเปิด

...ราบรื่นจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนเป็นห้องปฏิบัติการลับจริง

ข้างในดูเหมือนอาคารให้เช่าที่กิจการเจ๊ง พื้นคอนกรีตฝุ่นจับ เฟอร์นิเจอร์เหมือนถูกทิ้งตอนขนของออก กับไม้แปรรูปไม่รู้เอาไว้ทำอะไร

ผมใช้ไฟฉายโทรศัพท์สำรวจ ไม่เห็นอะไรเด่น โชคดีไม่มีคนอยู่ ส่วนตัวถ้ามีผีก็ไม่ว่า... แต่ไม่อยากเจอคนไร้บ้านหรือสตรีมเมอร์สำรวจตึกร้าง อาจเพราะประตูล็อกอยู่จึงไม่มีร่องรอยคนอาศัย

...สำรวจชั้นหนึ่งพอแล้ว ขึ้นชั้นบนดีไหม

ผมมองบันไดภายในอาคาร ในเมื่อชั้นนี้ไม่มีอะไรแปลก คงเป็นฉากบังตา ห้องปฏิบัติการจริงอยู่ข้างบน

บนสุดบันไดมีประตูเหล็กติดกลอนรหัสอีกบาน ผมใส่รหัสอีกชุดจากสมุด ประตูเปิดเช่นกัน

“ฮ่า!”

ภาพภายในทำให้ผมหัวเราะ

พื้นหินอ่อนขาวดูแพง ตกแต่งหรูหรา ต่างจากภายนอกโทรม ภายในสวยงาม แม้มีฝุ่นสะสมหลังคิมมีรยอตายแล้วไม่มีใครดูแล

ในเมื่อเป็นห้องปฏิบัติการของผมแล้ว ผมถอดรองเท้าตรงทางเข้า ก้าวเข้าไป และพูดตรง ๆ ว่าประหลาดใจ เหมือนห้องปฏิบัติการ—หรือที่หลบภัยส่วนตัว—กินพื้นที่ชั้นสองทั้งหมด

มีห้องนั่งเล่นพร้อมโซฟา เหมือนตั้งใจให้ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่รู้เพื่อกันมือปืนซุ่มยิงหรือปกปิดความลับ ไม่มีหน้าต่าง แต่มีช่องระบายอากาศหลายจุด มีห้องเครื่องปั่นไฟที่กำลังทำงาน และจอแสดงภาพ CCTV รอบอาคาร

ผมเบิกตากว้างเมื่อเข้าห้องที่ดูเป็นครัว

“...นี่มันเตาอบก่ออิฐในอาคารไม่ใช่เหรอ”

ไม่ใช่เตาเล็กในบ้าน แต่เป็นแบบมืออาชีพ คงไม่ได้ติดตั้งเพื่อทำพิซซ่าอิตาเลียน... เอาเถอะ ใช้ทำได้

‘...ไว้ลองทำสักครั้งดีไหม’

เธอคงติดตั้งเพราะจำเป็นต่อการเตรียมวัตถุดิบเวทมนตร์ รู้ได้อย่างไร ก็ผมเคยเห็นขั้นตอนใน ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ที่ต้องใช้เตาอบ

จอมเวทแฟนตาซีแค่นั่งโต๊ะศึกษา หรือสะสมมานาด้วยสมาธิ แต่จอมเวทไสยศาสตร์ต้องทำเครื่องปั้นดินเผา ออกไปเก็บสมุนไพร และทำอะไรได้สารพัด คิดแล้วเป็นอาชีพลงมือทำจริง

เอาเป็นว่าเหมือนตอนห้องปฏิบัติการใต้ดิน ห้องลับพวกนี้มีอุปกรณ์พร้อมกว่าคิด ทุกอย่างใหญ่โต จอมเวทรวยทุกคนมีแบบนี้หรือ ไม่รู้ ผมเป็นจอมเวทที่เก็บคัมภีร์ได้โดยบังเอิญ แล้วฝึกวิชาด้วยตัวเองแบบไม่มีสำนัก

มีตู้เก็บอุปกรณ์ช่วยเวทมนตร์ เช่น บีกเกอร์ ขวดทดลอง และเครื่องกรอง หลังสำรวจทุกอย่างที่น่าดู ผมหันหาตู้เซฟที่ตั้งเด่นตรงมุมห้องนั่งเล่น

อีกครั้ง ผมใส่รหัสจากวิญญาณ ประตูเปิดไม่มีปัญหา แม้ไม่พอใจข้อจำกัดเวทมนตร์และที่พิธีหยุดกลางคันเอง... แต่ [เพนทาเคิลดวงแรกแห่งดาวเสาร์] ก็ทำงานคุ้มค่า

ในเซฟมีเอกสาร บัตรประจำตัว สมุดบัญชีธนาคาร และบัตรธนาคารสารพัด แน่นอนว่าบัตรกับสมุดบัญชีไม่มีชื่อคิมมีรยอ

“บัญชีธนาคารใช้ตัวตนที่ขโมยมา”

คงเปิดด้วยบัตรของคนที่เธอฆ่าในห้องปฏิบัติการใต้ดิน

พอตรวจจำนวนเงินในสมุดบัญชี ผมชะงัก เบิกตากว้าง

...หนึ่งร้อยล้านวอน

ต้องตรวจยอดผ่านบัตรจึงแน่ใจ แต่ในเมื่อเก็บในเซฟเป็นเงินฉุกเฉิน เงินคงยังอยู่

“...”

ผมไม่ได้ดีใจจนมือสั่น ไม่สิ ดีใจ แต่จะพูดอย่างไร รู้สึกมึนงง ฆ่าจอมเวทคนเดียวแล้วได้เงินมากกว่าที่เคยมีทั้งชีวิต จริง ๆ คือจอมเวทหนึ่งคนกับลูกน้องอีกหลายสิบ... แต่อย่าจุกจิกเลย ถ้าลักพาตัวฆ่าคนตามคำสั่งจอมเวท ก็แทบเป็นภูตรับใช้

เอาเป็นว่าคิมมีรยอคงเตรียมเงินฉุกเฉินโดยไม่ให้ตระกูลจอมเวทรู้ นั่นหมายถึงหนึ่งร้อยล้านวอนที่สะสางร่องรอยไว้แล้ว ใช้ได้อย่างปลอดภัย

ของที่ได้จากฆ่าจอมเวท เว็บไซต์ตลาดมืดขายของเวทมนตร์ ฐานลับโคตรเจ๋ง และสมุดบัญชีหนึ่งร้อยล้านวอน

“...”

...อันตรายแล้ว ผมอาจเริ่มมองจอมเวทคนอื่นเป็นก็อบลินขุมทรัพย์

ผมสงบใจครู่หนึ่ง

ใช่ เงินดี อยากได้ของก็ไม่ผิด แต่ห้ามถูกความโลภครอบงำ ความปลอดภัยต้องมาก่อน ไม่ใช่ความมั่งคั่ง ห้ามให้วิธีการกลายเป็นเป้าหมาย

...หลายวันก่อนผมคิดเรื่องเป้าหมาย คิดไม่ออก จึงเลือกเรียนภาษา ออกกำลังกาย ทำใบขับขี่ แต่เป้าหมายสูงสุดเหมือนเดิมเสมอ ความปลอดภัยกับชีวิตสงบมั่นคง

เงินมากยิ่งดี แต่ไม่ใช่เหตุผลให้เสี่ยงชีวิตล้ำค่าของผม แค่มีพอเลี้ยงกริซลีย์... และอยู่สบาย

บ้านดี ๆ ก็ดี แต่พื้นที่มากทำความสะอาดลำบาก ขอพอดี ๆ มีแอร์ให้เย็นตอนร้อน เครื่องทำความร้อนดีตอนหนาว อ้อ มีอ่างอาบน้ำก็ดี ห้องปัจจุบันไม่มี

ผมชอบอาหารอร่อย แต่ไม่อยากกินหูฉลามกับสเต๊กสามมื้อต่อวัน ควรกินโดยคำนึงสุขภาพ และไม่สนสินค้าแบรนด์เนม รถ หรือนาฬิกา

ความสุขสูงสุด... ไม่แน่ใจว่าคืออะไร แต่ไม่ได้รังเกียจ ถ้ามีก็ดี ถึงอย่างนั้นความสุขเล็ก ๆ ก็สำคัญ

กินอาหารอร่อย อ่านการ์ตูนหรือนิยายสนุก ดูหนัง งีบสบายกลางแดดอุ่น สนุกกับงานอดิเรก อะไรแบบนั้น

เพราะฉะนั้น... ผมไม่หาเรื่องทะเลาะกับจอมเวทเอง แค่ต้องฆ่าพวกมันเมื่อจำเป็นเพื่อรักษาชีวิตสงบมั่นคง

ผมก้มมองสมุดบัญชีกับบัตร

...แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอา

เย้! หนึ่งร้อยล้านวอน!

เงินจำเป็นต่อการเลี้ยงกริซลีย์และซื้อวัตถุดิบเวทมนตร์ ของดีก็คือของดี อารมณ์ผมดีขึ้น

ผมดึงเก้าอี้หมุนที่โต๊ะใกล้เซฟ นั่งแล้วหมุนหนึ่งรอบ

“ฉันรวยแล้ว”

ผมประกาศเสียงทุ้ม คิดจะหมุนอีกครั้ง แต่... หนึ่งร้อยล้านวอนเป็นเงินมากจริง แต่สมัยนี้ในโซล ถ้าหมุนสองรอบพร้อมประกาศว่ารวยเพราะหนึ่งร้อยล้านวอนคงตลก เลยพอแค่รอบเดียว

ผมลุกจากเก้าอี้ มีห้องปฏิบัติการลับก็ดี แต่ย้ายทันทีหลังกลายเป็นผู้ร่วมปฏิบัติการพลเรือนของหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษคงดูแปลก เปลี่ยนทะเบียนที่อยู่มาเป็นที่นี่ไม่ได้ด้วย จึงใช้เป็นที่ซ่อน ไปเมื่อจำเป็นเท่านั้น

ธุระที่นี่เสร็จ ผมตัดสินใจกลับบ้านไปดูเมฟิสโตมาร์เก็ตให้ละเอียด

...อย่างไรก็ตาม ขณะที่โยฮันฉลองหนึ่งร้อยล้านวอนที่เพิ่งได้ เขาไม่รู้เลยว่าเอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน จอมเวทอาคมเกี่ยวกับผู้ตายที่โยนให้กริซลีย์กิน มีค่าหัวหนึ่งล้านดอลลาร์—ราวหนึ่งพันสามร้อยล้านวอน

และไม่รู้ว่าตัวเองถูกตั้งค่าหัวสามพันล้านวอน—พูดให้ถูกคือค่าหัวเจ้าของคัมภีร์ ‘ปริศนาแห่งหนอน’

ในห้องประธานคิม เจ้าของคัมภีร์ ‘กุลท์ เด กูล’ แวมไพร์ผมทองอิโออันนิสที่เพิ่งมาเกาหลีอ่านโพสต์จอมเวทหน้าใหม่บนเมฟิสโตมาร์เก็ต

[Gyges – สวัสดีครับ ผมมือใหม่ มีคำถาม มีคาถาโจมตีเท่ ๆ อย่างไฟร์บอลไหม]

อิโออันนิสเลิกคิ้ว พึมพำ

“หืม จอมเวทหนุ่มที่ยังมีความไร้เดียงสา ข้าชอบชื่อไกจีสด้วย เป็นตำนานกรีกไกจีสจาก ‘อุตมรัฐ’ ของเพลโต ข้าชอบเพลโต”

หลังพิมพ์ตอบคำถามสั้น ๆ อิโออันนิสพูดต่อ

“ในศึกโพทิเดียที่กองทัพเอเธนส์ถูกซุ่มโจมตี โสเครตีสเสี่ยงชีวิตช่วยศิษย์อัลซิบิอาเดส ฟันศัตรูที่โลภเครื่องประดับหรูบนเกราะศิษย์... แล้วเขาเห็นอัลซิบิอาเดสที่ช่วยไว้สังหารเชลยที่ยอมแพ้อย่างโหดเหี้ยม”

ดวงตาฟ้าอิโออันนิสโค้งอย่างขบขัน

“แค่จินตนาการว่าเพลโต เด็กหนุ่มรูปงามจากตระกูลสูงศักดิ์ คอยดูแลอาจารย์ที่กลับจากสงครามในสภาพบอบช้ำ... ไอ้นั่นของข้าก็ไม่ยอมอ่อนเลย”

ประธานคิมมองอิโออันนิสอย่างหมดแรง

“...อิโออันนิส พอพูดเรื่องเหลวไหลได้แล้ว นี่มันอะไรวะ”

ประธานคิมยื่นโพสต์เรื่องเป้าหมายใหม่ที่ถูกหมายหัวจากเว็บไซต์ซึ่งเป็นทั้งชุมชนจอมเวทชั้นรองที่ยังไม่รับรอง และที่ชุมนุมพวกเรียกตัวเองว่านักล่าจอมเวท—นักล่าค่าหัวจอมเวทกับอุปกรณ์เวทมนตร์

ข้อมูลเป้าหมายสั้นมาก

[ชื่อ: ไม่ทราบ อายุ: ไม่ทราบ เพศ: ไม่ทราบ]

มีเพียงว่าเป็นเจ้าของ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ คนใหม่ที่ปรากฏในเกาหลี และค่าหัวสามพันล้านวอน

อิโออันนิสยักไหล่ พูดสบาย ๆ

“ศิษย์ข้าที่โลภแต่เนื้อตรงหน้า จงทำตัวเป็นสิ่งลี้ลับที่มีทุนในมือเสียบ้าง ไม่ใช่ว่าเจ้าจ่ายไม่ไหว”

“มันจะเรียกแมลงวันมารุมเนื้อ! นั่นแหละปัญหา!”

อิโออันนิสยิ้มให้ประธานที่โกรธจัด

“เนื้อ...”

ศิษย์เขายังมองอีกฝ่ายเป็นเนื้อที่กินเมื่อไรก็ได้ ความโลภไม่ถูกควบคุมทำให้คนฉลาดเป็นคนโง่ และทำให้ช้างดูเป็นมด

“ตั้งแต่ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ เลือกเขาเป็นเจ้าของ เขาไม่ใช่เนื้อ หรือสัตว์อ่อนแอที่แมลงวันล้มได้อีก แต่เป็นนักล่าอันตราย”

อิโออันนิสดื่มไวน์ในแก้ว

“ข้าไม่คิดด้วยซ้ำว่านักล่าเหล่านั้นจับเขาได้จริง”

จุดประสงค์ของการตั้งค่าหัวก็เพื่อปล่อยพวกนักล่าออกไปก่อน ให้พวกมันช่วยขุดข้อมูลของเป้าหมายและทำให้เขาอ่อนแรงลง

“ปล่อยหมาล่าเนื้อให้ทำเหยื่ออ่อนแรงก่อน นี่เป็นพื้นฐานการล่า”

ดวงตาฟ้าแวมไพร์วาวขณะมองประธานคิมที่เงียบอย่างไม่พอใจ

“เมื่อเขาเหนื่อย เราจะเจรจาหรือฆ่าก็ได้ ...ตาข่ายฟ้าดิน”

ประธานคิมทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“อ่านนิยายกำลังภายในด้วยเหรอ”

“ข้ามีเวลาเหลือเฟือ”

อิโออันนิสยิ้ม จิบไวน์

ห้องเช่าเล็ก ๆ ของโยฮัน

ผมมองคำถามที่โพสต์บนเมฟิสโตมาร์เก็ต

[Gyges – สวัสดีครับ ผมมือใหม่ มีคำถาม มีคาถาโจมตีเท่ ๆ อย่างไฟร์บอลไหม]

ไม่รู้ทำไมคนตอบเพียงคนเดียวใช้ชื่อประหลาด

[LoveLovePrettyBoys – เวทมนตร์มีหลายแบบ จะบอกว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้... แต่ปืนมีประสิทธิภาพกว่าคาถาโจมตีครึ่ง ๆ กลาง ๆ พกปืนเถอะ]