บทที่ 45 — เมฟิสโตเฟเลส (2)

[ค่ายพักแรมก็อดส์ฮีลลิง]

ข่าวรายงานว่าเกิดอุบัติเหตุแก๊สพิษที่นี่ แม้ตอนนี้พื้นที่ยังห้ามพลเรือนเข้า แต่สถานที่กว้างพอจะหาช่องลอบผ่านเจ้าหน้าที่รัฐที่ล้อมอยู่ได้

แน่นอนว่าเข้าได้แค่รอบนอก หากลึกเข้าไปกว่านี้จะถูกจับ

คนสวมหมวกกันน็อกมอเตอร์ไซค์ตรวจค่าบนเครื่องวัดแก๊สพิษในมือ

“...”

แน่นอนว่าค่าปกติ เพราะไม่ได้เกิดแก๊สพิษรั่วจริง

...แต่ถ้ามีแก๊ส ก็คงสลายไปแล้ว

เครื่องวัดเป็นแค่การระวังไว้ก่อน คนที่รู้เรื่องต่างรู้ว่าเหตุพิสดารนี้เป็นฝีมือเอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน จอมเวทอาคมเกี่ยวกับผู้ตาย

หมวกกันน็อกถูกถอดออก เผยหญิงผมบ๊อบดำสั้น หน้าตาไร้พิษภัยคล้ายสัตว์ตัวเล็ก แต่ดวงตาคมกริบต่างจากใบหน้าน่ารัก

คิมกาอึน นักข่าวอิสระและนายหน้าที่จัดหาที่ซ่อนกับข้อมูลในเกาหลีให้เอ็ดเวิร์ดแลกเงิน รู้สึกลมเย็นแล้วแสยะยิ้มแปลก ๆ

แน่นอนว่านักข่าวเป็นแค่ฉากบังหน้า อาชีพจริงคือนายหน้าทำข้อตกลงกับจอมเวท

“...มีอะไรแปลก”

จะเรียกเหตุลี้ลับว่าแปลกก็ขำ แต่แปลกจริง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เอ็ดเวิร์ดไม่ส่งสัญญาณใด ๆ และไม่มีร่องรอยไปที่ซ่อนที่เธอเตรียม

เธอเคยสงสัยว่าหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษจัดการเขาแล้วหรือ แต่ดูจากการเคลื่อนไหว พวกนั้นก็ไม่รู้ว่าเอ็ดเวิร์ดเป็นอย่างไร

เธอปล่อยข่าวว่าเอ็ดเวิร์ดอาจตาย แต่... จอมเวทคนอื่นดูไม่รู้อะไรเหมือนกัน ยิ่งกว่านั้นพวกเขาไม่เชื่อว่าเขาตาย

ถ้าจอมเวทคนอื่นฆ่าคนมีชื่อเสียงอย่างเอ็ดเวิร์ดได้ ก็คงแปลกที่จะปิดข่าวไว้ เพราะย่อมอยากประกาศให้คนรู้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง แถมยังมีค่าหัวด้วย

พูดอีกอย่าง มีคนไม่เกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิงเข้ามาพัวพัน—ไม่ใช่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ ไม่ใช่จอมเวทอื่น ไม่ใช่นักล่าค่าหัว...

“ฮ่า!”

กาอึนหลุดหัวเราะ

‘เอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน’

จอมเวทน่าสะพรึงที่สวมความตายเป็นเสื้อคลุม บุกค่ายพักแรมแล้วถูกคนไม่เกี่ยวข้องที่บังเอิญอยู่ที่นั่นฆ่าหรือ

เหลวไหล—เหลวไหล... แต่...

ดวงตาเธอจริงจังขึ้น จำคำที่เอ็ดเวิร์ดชอบพูด

‘สิ่งลี้ลับดึงดูดสิ่งลี้ลับ’

เอ็ดเวิร์ดตามหาคัมภีร์ดัง ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ที่เรียกกันทั่วไปว่า ‘เลเมเกตอน’

ตอนแรกเธอคิดว่าการปล่อยซอมบี้เต็มค่ายเพื่อหาคัมภีร์เป็นการกระทำบ้าคลั่งไร้ประโยชน์ แต่ถ้ามันได้ผลจริง และดึงเจ้าของคัมภีร์มาที่ค่ายล่ะ

“...ต้องสืบต่อแล้ว”

กาอึนพึมพำ สวมหมวกกันน็อกอีกครั้ง สตาร์ตมอเตอร์ไซค์แล้วออกไปก่อนเจ้าหน้าที่รัฐเห็น

จากนั้นกาอึนขุดประวัติผู้รอดชีวิตจากค่าย

เธอมีช่องทางข้อมูลของตัวเอง และมีคนขายข้อมูลให้สำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติเพื่อเงินด้วย จึงไม่ยาก

มีเพียงสองชื่อที่คาดไม่ถึง นัมกุงซูอากับซิสเตอร์เอลลี่

สองคนนี้ตัดออก เข้าหาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

สืบนิดเดียวก็รู้ว่าคนหนึ่งเป็นลูกสาวนัมกุงซู ผู้มีชื่อพอสมควรในวงการ และเป็นตระกูลแชโบล อีกคน ซิสเตอร์เอลลี่ อยู่ในคณะนักบวชใต้สังกัดวาติกันโดยตรง

โลกนี้แม้แต่จอมเวทยังหลีกเลี่ยงวาติกัน เข้าไปยุ่งโดยไม่จำเป็นไม่มีอะไรดี

กาอึนจึงเลือกผู้รอดชีวิตเหมาะ ๆ นอกจากสองคนนั้นเพื่อเค้นข้อมูล

กาอึนยิ้มด้วยใบหน้าน่ารักไร้พิษภัย เดินเข้าหาชายจากรายชื่อผู้รอดชีวิต

“ขอโทษค่ะ ฉันเป็นนักข่าวจาก ○○ มีเรื่องอยากถามนิดหน่อย พอมีเวลาไหมคะ”

“หืม นักข่าวเหรอ ...เอ่อ...”

ชายที่กำลังสูบบุหรี่ในตรอกระหว่างพักงานทำหน้างง

เจ้าหน้าที่รัฐบอกว่าจัดการกับสถานีโทรทัศน์และบริษัทสื่อแล้ว จะไม่มีนักข่าวมาหา และเตือนว่าถ้ามีใครอ้างเป็นนักข่าวถามเรื่องเหตุการณ์ ให้ถอยไปสถานีตำรวจใกล้ที่สุดหรือที่คนพลุกพล่าน

แต่หญิงน่ารักตรงหน้าไม่ดูอันตรายเลย แถมเป็นสเปกเขา

อีกอย่าง ถึงบอกว่าไม่มีนักข่าวมา แต่เรื่องก็ไม่ได้เป็นไปตามแผนทุกครั้งไม่ใช่หรือ

‘น่ารักดี ขอเบอร์เลยดีไหม’

ผู้รอดชีวิตพยักหน้า

“...ถ้าถามไม่กี่ข้อก็ได้”

อีกพักหนึ่ง ในตรอกร้าง

“อ๊าก—”

“ต่อจากนี้ตอบเฉพาะที่ฉันถาม”

กาอึนพูดขณะกดชายลงกับถนนยางมะตอย นั่งบนหลังและบิดแขนเขา

“รู้ไหมว่านิ้วคนเราบิดผิดรูปได้ง่ายกว่าที่คิด”

รูม่านตาเขาสั่นด้วยความกลัว กาอึนกดดันต่อ

“ไปแจ้งตำรวจก็ได้ ยังไงก็จับฉันไม่ได้”

นั่นเป็นการขู่เกินจริงอยู่บ้าง ถูกแจ้งตำรวจก็ยุ่งยาก แต่คนที่ถูกตำรวจธรรมดาจับง่าย ๆ เป็นนายหน้าจอมเวทไม่ได้

“บอกมาว่าเกิดอะไรที่ค่าย”

“ผะ... ผมไม่รู้ ...จำไม่ค่อยได้”

กาอึนก้มมองเขา

ถ้าพลเรือนที่เจอเหตุประหลาดร้องขอ สำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติจะให้การบำบัดและทำให้ความทรงจำเรื่องเหตุการณ์เลือนรางระดับหนึ่ง เพื่อป้องกัน PTSD

แต่ก็แค่ทำให้เลือนราง เธอทำให้เขาจำได้ในไม่ช้า

กาอึนเอาผ้ายัดปากชาย แล้วดัดนิ้วหนึ่งไปด้านหลัง

กร๊อบ!

“อื้อออ—!”

เขาแทบพูดไม่เป็นคำเพราะเจ็บ แต่กาอึนได้ข้อมูลที่ต้องการ

เธอเทียบกับรูปคิมโยฮันในรายชื่อผู้รอดชีวิต

“ฮะ... ฮ่าฮ่า!”

ข้อมูลสำคัญอย่างเหลือเชื่อที่เพิ่งได้มาทำให้เธอหลุดหัวเราะ

ชายชื่อคิมโยฮันวาดวงเวทบนพื้นหอประชุมแล้วร่ายคาถา ซอมบี้กลายเป็นฝุ่นหายไป

‘สิ่งลี้ลับดึงดูดสิ่งลี้ลับ’

ไม่นึกว่าเจ้าของ ‘เลเมเกตอน’ จะปรากฏจริงตามแผนบ้าของเอ็ดเวิร์ด

ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด แต่โอกาสสูง ไม่อย่างนั้นอธิบายการหายตัวเอ็ดเวิร์ดไม่ได้

ตามข้อมูลจากผู้รอดชีวิต ขั้นตอนเตรียมการ—วาดวงเวทเป็นต้น—บ่งบอกว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์พิธีกรรมแบบทั่วไป จอมเวทดั้งเดิม การโจมตีที่เตรียมพร้อมอันตราย แต่ถ้าไม่มีเวลาเตรียมก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา

อีกอย่าง ดูจากวันที่เอ็ดเวิร์ดเข้าเกาหลี โยฮันคงได้คัมภีร์มาไม่นาน

คนธรรมดาที่มีพลังเวทมหาศาล แต่ยังไม่คุ้นโลกนี้

มีวิธีนับไม่ถ้วนในการหาจุดอ่อนแล้วใช้ประโยชน์ ...หรือถ้าไม่ยอมร่วมมือ ก็จับกดไว้แล้วขายต่อ

เขาอาจฆ่าเอ็ดเวิร์ดได้ด้วยโชคล้วน ๆ แต่ยังเป็นคนธรรมดาไม่ชินเรื่องแบบนี้ แค่โจมตีฉับพลันตอนเผลอ แล้วขู่ให้ยอม

รอยยิ้มไม่หายจากปากกาอึน เธอขึ้นมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าบ้านโยฮันทันที

เป็นอาคารเตี้ยโทรม ๆ เต็มไปด้วยห้องเช่า ห้องโยฮันปิดไฟ

กาอึนยืนหน้าประตู กดกริ่ง แต่ไม่มีใครตอบ

ดี เธอต้องหาข้อมูลเพิ่มอยู่แล้ว

เธอใช้อุปกรณ์ที่นำมาปลดล็อกประตูแล้วบุกรุก

เอี๊ยด!

เธอเปิดประตู ตรวจพื้นใต้เท้า ไม่มีอุปกรณ์อะไรพิเศษ

เป็นห้องเช่าเล็ก ๆ จัดเรียบร้อย กาอึนสวมรองเท้าเดินเข้าไปค้น

ในครัวเห็นชามดินเผา พืช เครื่องเทศ และวัตถุดิบยา

เธอกางเสื้อคลุมขาวที่แขวนผนัง เห็นสัญลักษณ์เวทมนตร์กับอักษรจารึก

[YOD, HE, VAU, HE] [ADONAI] [EL] [ELOHIM]

“...ฮ่าฮ่า”

กาอึนยิ้ม แม้ไม่เห็นคัมภีร์ แต่แค่นี้ก็พอ

แล้วในจังหวะนั้น—

เอี๊ยด!

ประตูเปิด กาอึนชักปืนติดท่อเก็บเสียงทันที เล็งโยฮันที่กลับบ้าน

“เงียบ ปิดประตู”

“...”

โยฮัน ชายหน้าตาสงบนิ่งจากรายชื่อผู้รอดชีวิต ทำตาม ปิดประตูโดยไม่พูด

เอี๊ยด! ปึง

เธอคิดว่าเขาจะตื่นตระหนก แต่กลับสงบ แถมค่อย ๆ ยกมือทั้งสองโดยไม่ต้องสั่ง ดี รู้เรื่องเร็ว

“ฮ่า! ดี มีอะไรจะพูดก็พูด แต่เบาเสียง”

โยฮันอ้าปาก เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

“อย่าใส่รองเท้าเข้าบ้านคนอื่น”

“อะไรนะ”

แล้ว—

ฉึก!

ก่อนกาอึนจะทันรู้ตัว บางสิ่งก็แทงทะลุลำตัว ปลิดชีวิตเธอทันที

แสงในดวงตาดับ เลือดทะลักขึ้นแล้วไหลจากปาก

...

กาอึนห้อยอยู่บนแขนโปร่งใสที่แทงทะลุลำตัวผ่านหัวใจ ขาทั้งสองแกว่ง

ผมถอนหายใจ มองศพหญิงที่ถูกแขนกริซลีย์เสียบ

“เฮ้อ...”

ผมไม่ได้ฆ่าเธอเพียงเพราะใส่รองเท้าเข้าบ้าน แต่ถ้าตั้งใจคุยกับผม คงถอดรองเท้า

ถ้าเป็นชาวต่างชาติอาจให้อภัยว่าเป็นวัฒนธรรมต่างกัน...

แต่คนเกาหลีบุกรุกบ้านคนอื่น สวมรองเท้า แล้วเอาปืนจ่อเจ้าของเมื่อกลับมา

นั่นเป็นภาษากายประกาศชัดว่าเลิกคุยกันแล้ว สู้กันให้ตายแบบไม่มีกติกา

...เอาเถอะ ล้อเล่น

ผมไม่คิดปล่อยให้มีชีวิตตั้งแต่รู้ว่าเธอบุกรุก

จะสืบว่าศพเป็นใครค่อยว่ากัน ถ้าเลือดไหลเต็มพื้นแล้วซึมลงชั้นล่าง ผมซวยหนัก

“กริซลีย์ เอาไปกินในห้องน้ำ”

“แง้ว ...แง้แง้แง้แง้”

ได้ยินอย่างนั้น กริซลีย์มองห้องน้ำแล้วส่งเสียงกับผม แปลเป็นภาษาคนคงว่า

‘เจ้านาย! ห้องน้ำไม่ใช่ที่กินข้าว!’

“อืม...”

ผมคิดคำพูดกริซลีย์ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า จริงด้วย

ให้มันกินในที่ที่ผมขับถ่ายทุกวันก็ดูเกินไป ผมเองก็ไม่ชอบ

ห้องน้ำไม่ใช่ที่กินข้าว

“งั้นรอแป๊บ ระวังอย่าให้เลือดหยดจากศพ”

ผมหยิบผ้าใบที่เก็บมุมห้อง ถ้าสงสัยว่าทำไมมีที่บ้าน ก็แน่นอนว่าเตรียมไว้รับเหตุแบบนี้

ผมปูบนพื้นเพื่อรองศพ

ผมหลุดหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ

อีกครั้งที่ผมรักษาค่าเฉลี่ยของจอมเวทได้

ผมมองศพหญิง

บังเอิญวันนี้เป็นวันเสาร์ และผมเพิ่งกลับจากหาวัตถุดิบสำหรับพิธีอัญเชิญวิญญาณที่วางแผนไว้

ผมจะค้นศพหาข้อมูล แล้วเรียกวิญญาณเธอมาถามเรื่องที่ยังไม่รู้