บทที่ 47 — เมฟิสโตเฟเลส (4)
ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดเรื่องวิญญาณกับทฤษฎีแบบของเพลโตอยู่ครู่หนึ่ง ตอนทดลองน้ำมนต์โดยขับไล่ผีที่รบกวนกิจการห้องอ่านหนังสือ ตั้งแต่นั้นเรียนเวทมนตร์เพิ่ม แต่ความเห็นไม่เปลี่ยน
ผมมองร่างคิมมีรยอที่ก่อตัวจากควันกระถางไฟ จะเรียกสิ่งพวกนี้ว่าวิญญาณเพื่อสะดวกก็ได้ แต่ผมไม่คิดว่าเป็น ‘วิญญาณ’ มนุษย์จริง
จะมาพิสูจน์ว่าวิญญาณมีจริงก็แค่ขุดเรื่องที่คนถกกันไม่จบตั้งแต่โบราณ ทั้งเทววิทยา ศาสนา ตำนาน และปรัชญา ข้ามเถอะ สำหรับผม สิ่งตรงหน้าเป็นเพียงสิ่งตกค้างบนโลกหลังวิญญาณจากไป ความคิดตกค้างที่เก็บข้อมูลบางส่วนตอนมีชีวิต ข้อมูลความทรงจำ
‘แต่... สำคัญกว่านั้น’
ข้อมูลความทรงจำคิมมีรยอรอผมพูด
[...]
กระอักกระอ่วน...
จะเป็นความคิดตกค้างหรืออะไรก็ตาม... เจอคนที่ผมฆ่าอีกครั้งก็กระอักกระอ่วน แน่นอนว่ากริซลีย์กินเธอเอง แต่ผมเป็นเจ้านาย ถ้ามันฆ่าก็เหมือนผมฆ่า
ถึงอย่างนั้น ไม่รู้เป็นธรรมชาติของพิธีหรือพลังเพนทาเคิล วิญญาณคิมมีรยอไม่กรีดร้องหรือเป็นศัตรู เธอแค่ลอยเงียบ ๆ ใช่ ไม่ได้มีวิญญาณเดียว ยังมีคนอื่นรอคิว รีบทำเถอะ
‘แต่จะถามอะไรก็เป็นปัญหา’
เอาเป็นว่าเวทมนตร์นี้สะกดวิญญาณ ผมยื่นลวดลาย [เพนทาเคิลดวงแรกแห่งดาวเสาร์] ที่วาดบนแผ่นหนัง
[อา... ความลับตระกูล... ห้องปฏิบัติการ... เงินสำรองฉุกเฉิน]
ควันบิดตัวแล้วเริ่มพูดเอง ไม่เป็นประโยคสมบูรณ์ แต่ข้อมูลสื่อมาได้ ผมฟังคำพูดของคิมมีรยอที่มีเพียงควันห่อหุ้มร่างราวกับเป็นผิวหนังกลางฤดูหนาว แล้วจดลงสมุด
“นี่มัน...”
ตัวเลขกับที่อยู่ เลขบัญชีธนาคาร รหัสผ่าน และที่อยู่อาคารหรือ
‘จากที่เธอพูด เป็นที่ซ่อนลับ’
พยายามก็พอเข้าใจ แต่...
“วิญญาณ พูดให้ละเอียดกว่านี้”
บอกอีกหน่อย
แต่ราวกับอธิบายทุกอย่างที่จำเป็นแล้ว ไม่หันกลับมา—เหมือนแม่ที่ทิ้งผม—ร่างควันคิมมีรยอสลายหายไป
จากนั้นราวกับลูกค้าคนถัดไปเดินเข้าช่องบริการธนาคารที่เพิ่งว่าง ควันจากกระถางไฟก็ก่อตัวเป็นจอมเวทแก่ที่โจมตีค่าย ผมหันไปมอง
...เอาละ ทำต่อ
ผมพอรู้แล้วว่าทำไมมันโจมตีค่าย ในเมื่อเคยแลกคาถากัน ก็เริ่มจากถามชื่อ
“วิญญาณ บอกชื่อเจ้า”
[เอ็ดเวิร์ด... คอฟฟิน...]
จอมเวทแก่ควบคุมซอมบี้ชื่อเอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน ฟังเหมือนชื่อจอมเวทแฟนตาซีจริง ๆ เพราะเป็นชื่อฝรั่งหรือเปล่านะ
คราวนี้วิญญาณเอ็ดเวิร์ดเริ่มพูดเองเหมือนคิมมีรยอ
[##@#@##@~]
แต่มีข้อแตกต่าง—
[www... เม... ฟิ... อ๊า... หยุด...! สโตเฟเลส! อ๊ากกก!]
—ควันที่เป็นร่างเอ็ดเวิร์ดบิดเบี้ยวขณะพูด เสียงกรีดร้องดังขึ้น
ตูม...
ห้องสะเทือน กระถางไฟสั่น
“—!”
แกร๊ก—
แผ่นหนังเพนทาเคิลในมือผมกลายเป็นเถ้ากระจายราวถูกไฟเผา
ควันที่เต็มห้องกับบรรยากาศน่ากลัวหายไป เหลือห้องมืดธรรมดาที่ปิดไฟ เวทมนตร์ถูกคลาย ผมหรี่ตาโดยไม่รู้ตัว
‘อะไรเนี่ย...’
คุณคิมกาอึนยังรออยู่นะ! มีอีกคน... ไม่สิ อีกวิญญาณ!
ให้ตาย อุตส่าห์วางแผนเตรียมมานาน เรียกมาได้แล้ว แค่นี้เหรอ ถ้าเทียบเวลาที่ลงไป เคิร์ต โคเบนควรโผล่มาเป็นโบนัสทั้งที่ไม่ได้เรียก แล้วร้อง ‘Lithium’ ของเนอร์วานาให้ผมฟังด้วย
หรือไม่ ถ้าจะร้อง ‘Smells Like Teen Spirit’ ก็ดี ...ไม่สิ ‘Lithium’ ดีกว่า ชอบส่วนตัว
“เย่~ เย่~ เย่~ เย่~ เย่...”
ผมพึมพำว่างเปล่า แล้วถอนหายใจมองกระถางไฟที่ดับกับวงเวทที่พิธีสิ้นสุด
“เฮ้อ...”
ผมก้มมองคัมภีร์ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ในมือ
“...”
...เอาเถอะ จะหวังอะไรจากคัมภีร์ที่ไม่มีแม้ไฟร์บอลหรือสายฟ้าลูกโซ่ ถึงอย่างนั้นมันทำหน้าที่ดีตอนค่ายสุดสัปดาห์ ผมจึงโยน ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ลงเตียงแทนพื้น
ตุบ—
ไม่รู้ทำไม ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ สั่นบนเตียง หน้ากระดาษขยับเบา ๆ ให้ความรู้สึกแบบลูกสาวดยุกในนิยายรัก ‘หะ... หึ! ถะ... ถ้าแน่จริงก็เข้ามาสิ!’ แต่ผมเมินอย่างสบายใจ
หึ่ง— หึ่ง—!
‘ปริศนาแห่งหนอน’ สั่นดังบนโต๊ะ ราวกับบอกว่า ‘เสร็จแล้วใช่ไหม เสร็จแล้ว! ทีนี้สนใจฉันคนเดียว!’ ผมก็เมินเล่มนี้ แล้วทำความสะอาดห้อง ย่อตัวใช้ผ้าเปียกเช็ดวงเวทบนพื้น
คิดทุกครั้ง แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมจอมเวทในนิยายแฟนตาซีรับคนใช้หรือศิษย์ จุดเด่นของวงเวทคือเก็บกวาดลำบาก
ทำความสะอาดเสร็จ ก็จัดการสถานการณ์ ผมนั่งโต๊ะ อ่านสมุดที่จดข้อมูลจากความทรงจำตกค้าง
ก่อนอื่น เวทมนตร์ได้ผลถูกต้อง ไม่มีปัญหา เพียงเพราะใช้พิธีอัญเชิญวิญญาณครั้งแรก จึงมีเรื่องไม่รู้... มันไม่สารพัดประโยชน์อย่างคิด ข้อมูลที่วิญญาณมีไม่ได้ไหลออกมาเป็นเอกสาร และผมถามสิ่งที่ไม่รู้ไม่ได้
‘แต่คิดว่าพวกนั้นบอกเรื่องที่ผมไม่ได้ถามด้วย...’
ผมมองข้อมูลกระจัดกระจายจากคิมมีรยอที่จดไว้ ที่อยู่ เลขบัญชีธนาคาร และตัวเลขเหมือนรหัสผ่าน ย้อนคิดคำพูดวิญญาณ นั่นเป็นห้องปฏิบัติการลับกับเงินทุนลับที่เตรียมโดยไม่ให้ครอบครัวรู้
...ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ คิดดูแล้วนักศึกษาคนหนึ่งคงเปิดสถานที่ใต้ดินใหญ่ขนาดนั้นเองไม่ได้ ในเกาหลีมีตระกูลจอมเวทกินคนที่มีทุนสร้างฟาร์มปลอมกับโรงงานเนื้อมนุษย์ใต้ดินใหญ่โตด้วยเหรอ ...น่าประทับใจ
แน่นอนว่าประชด แม่งเหลวไหล
เอาเป็นว่าตอนนี้พอรู้การทำงานของเวทมนตร์ ก่อนร่ายพิธีอัญเชิญวิญญาณ บ้านผมถูกโจมตี จึงอยากได้ที่อยู่ใหม่ปลอดภัย พลังเพนทาเคิลจับข้อมูลที่ผมต้องการ—ความปรารถนาผู้ร่าย—แล้วให้วิญญาณคิมมีรยอบอก เมื่อเห็นว่าหน้าที่จบ ก็ปล่อยวิญญาณไป
...แล้วข้อมูลเอ็ดเวิร์ด คอฟฟินล่ะ
ผมหรี่ตา ใช้ปากกาเคาะสมุด ต่างจากคิมมีรยอ เอ็ดเวิร์ดให้ข้อมูลน้อย เริ่มจากชื่อที่ถาม แล้ว... ผมมองลำดับอักษรกับตัวเลขที่เอ็ดเวิร์ดกรีดร้อง
...เหมือนที่อยู่เว็บไซต์
ปัญหาคือหลังมันพูด แผ่นหนังเพนทาเคิลกลายเป็นเถ้ากระจาย ตัดพิธี เหตุคล้ายกันเกิดตอนค่าย ตอนผมยิง ‘ตายซะ ลำแสงมรณะแห่งดาวเสาร์’ ใส่เอ็ดเวิร์ด แผ่นหนังทนเวทมนตร์ไม่ไหวแล้วเป็นเถ้าเหมือนกัน
ถ้าเดา แค่เอ่ยถึงเว็บไซต์นี้... เป็นเวทมนตร์เกินกำลังแผ่นหนังหรือ
“...”
...คิดไปก็ไม่ได้คำตอบ มีวิธีตรวจ ผมจึงตัดสินใจลองเอง เปิดคอมพิวเตอร์แล้วพิมพ์ที่อยู่เว็บไซต์ที่เอ็ดเวิร์ดให้ลงเบราว์เซอร์ทันที
ก็แอบกังวลนิดหน่อย
‘จะโดนแรนซัมแวร์โดยไม่มีเหตุ หรือคอมระเบิดไหม’
เมื่อใส่ที่อยู่เว็บไซต์ลึกลับ หน้าจอกะพริบพร้อมเสียงแกร๊ก แล้วมีคำขอยืนยันป้องกันแฮ็กก่อนเปิดเว็บ แบบที่ถาม ‘คุณเป็นมนุษย์หรือไม่’ แล้วให้คลิก แต่ข้อความต่างออกไปนิดหน่อย
[คุณเป็นจอมเวทหรือไม่]
จอมเวท... ถึงขั้นนี้ไม่ลังเล ผมติ๊ก ‘ใช่’ ทันที วงกลมโหลดในช่องหมุน แล้วหน้าต่างแชตปรากฏข้อความ
[ยินดีที่ได้พบ แขกไม่คาดคิดจริง ๆ รบกวนบอกได้ไหมว่าท่านรู้ที่อยู่เว็บไซต์นี้ได้อย่างไร]
“หืม... ผู้ดูแลเว็บเหรอ”
ไม่รู้ทำงานอย่างไร แต่ไม่คิดว่าเป็นเว็บไซต์ธรรมดา ผมพิมพ์คำอธิบายอ้อม ๆ ลงช่องว่าง
[ได้ยินจากคนรู้จัก]
ผมยักไหล่ ผมฆ่ามันจริง แต่มันก็พยายามฆ่าผม และตอนนี้รู้ชื่อแล้ว ก็ไม่ผิด
[น่าสนใจ เข้าใจแล้ว ไม่มีปัญหา โปรดเลือกนามแฝงที่จะใช้บนเว็บไซต์ อ้อ ใช้ชื่อจริงก็ได้]
ผมขมวดคิ้วกับช่องชื่อเล่นที่โผล่ ไม่ใช่เพราะหงุดหงิด แต่เลือกยาก แน่นอนว่าต้องใช้นามแฝงไม่ใช่ชื่อจริง ปัญหาคือ... ตั้งว่าอะไร ผมว่าการตั้งชื่อตัวละครยากที่สุด
ระหว่างคิด ผมเห็นตำราเอกที่กองมั่วบนโต๊ะ หนังสือที่ไม่อ่านแล้ว หยิบสุ่มมาเปิด เป็น ‘อุตมรัฐ’ ของเพลโต หน้าที่เปิดคือ ‘แหวนของไกจีส’ ไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่อะไร คนเลี้ยงแกะชื่อไกจีสบังเอิญเจอแหวนวิเศษทำให้ล่องหน แล้วขโมยของจนได้เป็นกษัตริย์
...เอาเถอะ คิดอย่างอื่นไม่ออก ชื่อนี้ธรรมดาใช้ได้ ผมพิมพ์นามแฝงลงช่อง
[Gyges]
แล้วข้อความผู้ดูแลปรากฏ
[รับทราบ ขอต้อนรับท่านสู่เมฟิสโตมาร์เก็ตอย่างจริงใจ จอมเวทไกจีส]
“เมฟิสโต... มาร์เก็ตเหรอ”
ขณะพึมพำ หน้าจอดับดำ พร้อมเสียงปังกับเอฟเฟกต์พลุ ป้ายคล้ายไฟนีออนราคาถูกปรากฏ
[เมฟิสโตมาร์เก็ต~ สนามเด็กเล่นปลอดภัยสำหรับจอมเวทที่ยืนยันตัวแล้ว]
ตัวละครสาวสวยยิ้ม ตาแดง ผมดำ ใส่ชุดบันนี่เกิร์ลแดง ปรากฏ
[สวัสดีทุกคน~ ฉันเมฟิจัง เพื่อนจอมเวททุกคน!]
...ในกรอบคำพูดเมฟิจังมีคำเตือน
『ห้ามคนพวกนี้เด็ดขาด!
คนที่สนุกกับเราเต็มที่ แล้วจู่ ๆ หนีไปร้องหาพระผู้เป็นเจ้าผู้ยิ่งใหญ่!
บัญชีดำ: เฟาสต์』
ผมหรี่ตา ความประทับใจแรกเหรอ
“...ดูไม่ปลอดภัยเลยสักนิด”
เหมือนคลิกอะไรก็มีหน้าต่างโฆษณาประหลาดเด้งแล้วติดไวรัส แต่มีอย่างหนึ่งดึงความสนใจ
‘จำหน่ายวัตถุดิบและอุปกรณ์เวทมนตร์’
ผมคลิก เริ่มจากของที่เคยใช้...
[ข้อมือนักโทษแขวนคอ] [งาสวีเดน] [ขาหน้ากระต่าย] [แผ่นหนังเวทมนตร์]
...อุปกรณ์เวทมนตร์สารพัด ใช่ ไม่คิดว่าจะเจอแบบนี้ แต่นี่คือชุมชนจอมเวทที่ผมตามหา ร้านที่หาวัตถุดิบเวทมนตร์ได้
‘ใช่ นี่แหละสิ่งที่ต้องการ’
เวทมนตร์ดึงข้อมูลที่ต้องการจากวิญญาณ ใช้งานได้จริง มองต่อ ไม่ใช่ขายแค่อุปกรณ์เวทมนตร์ ขายสารพัดอย่าง
“...มีปืนขายด้วย ส่งของกันยังไง”
ขณะดูรายการสินค้า...
“แง้ว”
กริซลีย์ที่อยู่ข้างหลังเข้ามาสนใจ ยื่นหัวมา แล้วพอเห็น ‘ข้อมือนักโทษแขวนคอ’ ก็เลียปาก
“แง้วว~”
ผมมองหน้าจอแล้วหันหากริซลีย์
“หืม~ อยากให้ซื้อเหรอ”
“แง้ว แง้!”
กริซลีย์ตอบอย่างดีใจ ผมเกิดอยากแกล้ง ยิ้มแล้วพูด
“ไม่ กินให้น้อยหน่อย ไอ้หมู”
“แง้ว!”
กริซลีย์ตกใจ
“เพิ่งกินไป ยังอยากกินเล่นอีกเหรอ”
ผมหันเก้าอี้ ใช้สองมือขยี้ลูบหัวกริซลีย์
“แกเป็นแวมไพร์ล่องหนหรือหมูล่องหนกันแน่”
“แง้ว... แง้ว...”
กริซลีย์สะบัดตัวหนี
ผมหัวเราะ ลุกไปหยิบเนื้อกับนมจากตู้เย็น ใส่ชามอาหารกริซลีย์
“นี่ของว่าง กินเยอะ ๆ”
“แง้วว~”
ผมกลับคอมพิวเตอร์ ออกจากเมฟิสโตมาร์เก็ตก่อน เมื่อรู้ว่าเข้าเว็บได้ ก็ถึงเวลาตรวจอย่างอื่น ผมมองที่อยู่ห้องปฏิบัติการลับของคิมมีรยอในสมุด เรื่องแบบนี้ควรตรวจเร็ว
ดึกไปนิด แต่ผมเตรียมออกไป ขณะกริซลีย์กินของว่าง ผมสวมเสื้อคลุม หยิบปืนติดท่อเก็บเสียงที่เพิ่งได้ ท่อทำให้ใหญ่เทอะทะ แต่ใส่ด้านในเสื้อคลุมได้พอดี