บทที่ 20 — โกสต์บัสเตอร์ (4)
มินจุนลอบสังเกตโยฮันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง
เพื่อนของคนรู้จักที่รู้จักเพื่อนของเพื่อนแฟนเขาเคยทำงานเป็นแม่บ้านในคฤหาสน์ของจิตรกรชื่อดัง เธอบอกว่าได้พบกับนักปราบผีที่เก่งเหลือเชื่อ เขาจึงขอเบอร์ติดต่อและนัดชายคนนั้นมาที่นี่ แต่ว่า...
ผมดำ ท่าทีสงบ แต่รูปลักษณ์กลับธรรมดาเกินกว่าจะดูเป็นนักปราบผี
แถมนามบัตรที่เขียนว่า ‘โกสต์บัสเตอร์’ อย่างน่าขัน ราวกับมุกเด็กเล่น
‘...หมอนี่ของจริงหรือเปล่า’
เขายังกังวลอีกเรื่อง เพราะตอนโยฮันบอกว่าต้องฟังเหตุการณ์ทั้งหมดจึงจะช่วยได้ถูกทาง มินจุนกระวนกระวายจนเผลอยอมรับแม้กระทั่งเรื่องเสพยา
เห็นสายตาไม่สบายใจของมินจุน ผมก็พูดอย่างสงบ
“ไม่ต้องห่วงครับ ข้อมูลที่ผมรู้เกี่ยวกับลูกค้าระหว่างทำงานย่อมเป็นความลับอยู่แล้ว”
ผมแทรกมุกเล็กน้อย
“อีกอย่าง ผมเองก็ไม่อยากมีเรื่องกับตำรวจเหมือนกัน”
หลังรับงานไล่ผีมาสองสามครั้ง ผมตระหนักว่าการทำตัวเป็นมืออาชีพที่ไม่สะทกสะท้านกับเรื่องแบบนี้สำคัญแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นธุรกิจบริการ คล้ายการให้คำปรึกษา จึงต้องทำให้ลูกค้าสบายใจ
และพูดตรง ๆ ผมไม่สนหรอกว่ามินจุนจะเสพยาหรือทำอะไร เรื่องสืบสวนยาเสพติดเป็นหน้าที่ตำรวจ ไม่ใช่ของผม
งานของผมคือ—
มินจุนพูดอย่างลังเล
“เอ่อ... คือ... คุณบอกว่าตัวเองเป็นโกสต์บัสเตอร์”
“เรียกว่านักปราบผีก็ได้ครับ งานเดียวกัน”
—การไล่ผีต่างหาก
“ถ้าอย่างนั้น ในมุมมองนักปราบผี... ตอนนี้ผมกำลังตกอยู่ในอันตรายใช่ไหมครับ”
ยังต้องถามอีกเหรอ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ เขาได้ยินคำเตือนทั้งหมดแล้ว
หมอนี่ไปเต้นแท็ปกลางทุ่งทุ่นระเบิด แล้วค่อยมาถามว่า ‘ผมซวยฉิบหายแล้วใช่ไหม’...
ก่อนอื่นผมตรวจเรื่องสำคัญ
“หลังเริ่มมีปรากฏการณ์แปลก ๆ ที่บ้าน คุณทำลายแท่นบูชาหรือเอาไปทิ้งไหม”
“...ไม่ครับ ผมกลัวมากเลยปล่อยไว้เหมือนเดิม”
“โล่งอกไปที คุณทำถูกแล้ว”
ดี อย่างน้อยก็ไม่ใช่สถานการณ์เลวร้ายที่สุด
เขาทำทุกอย่างที่ถูกห้าม แต่ยังมีชีวิตอยู่ ดูท่าเออร์ซูลี เฟรดาจะเป็นโลอาผู้เมตตาจริง ๆ
ผมมองเขาเงียบ ๆ และไม่สัมผัสถึงพลังน่าขนลุกชวนอึดอัดจากตัวเขาเลย
มินจุนไม่ได้ถูกเออร์ซูลี เฟรดาสาป
“เล่าได้ไหมครับว่าหลังจากวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“ก็มีเฟอร์นิเจอร์ขยับเอง รู้สึกเหมือนมีคนมอง ฝันร้าย... ทำอะไรก็ผิดพลาด แล้วเหมือนมีแต่เรื่องร้ายเกิดขึ้นครับ”
ตอนนี้ผมพอเข้าใจแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรเข้าไปยุ่ง
“อย่าเข้าใจสิ่งที่ผมกำลังพูดผิดนะครับ เรื่องนี้ผมช่วยคุณไม่ได้”
“อะไรนะ! เอ่อ! ถ้าเรื่องเงิน ผมจ่ายเท่าไรก็ได้!”
ผมแอบหัวเราะในใจกับท่าทีตกใจของมินจุน
เท่าไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ...
คำพูดประจำของคนที่พอพ้นวิกฤตก็เปลี่ยนท่าทีทันที
ยังไงผมก็ไม่รับงานนี้อยู่แล้ว จึงไม่สำคัญนัก เป็นธรรมดาที่คนไม่รู้จะตีราคาเหตุการณ์ลี้ลับเท่าไร แต่ก็ควรบอกงบที่จ่ายไหว ไม่ว่าจะมากหรือน้อย จะได้ต่อรองกันก่อนเริ่มงาน
“ไม่ใช่เรื่องเงินครับ เรื่องนี้นักปราบผีหรือหมอผีก็แก้ไม่ได้”
ผมมองมินจุนแล้วพูดต่อ
“มีแค่คุณคนเดียวที่แก้เรื่องนี้ได้ มินจุน”
“อะไรนะ ผมเหรอ”
“ถ้าวิญญาณร้ายมาเกาะติดคุณ ผมก็ขับไล่ได้ ถ้าคุณทำข้อตกลงชั่วร้ายกับปีศาจ ผมก็ช่วยทำลายข้อตกลงนั้นได้”
แต่นี่ไม่ใช่ความอยุติธรรมแบบนั้น
ถ้าจะว่าไป มันคือสัญญาที่เป็นธรรม... ไม่สิ เรียกว่าสัญญาก็ไม่ตรงนัก ใช่แล้ว มันคือการอุปถัมภ์
เพราะอย่างนั้นผมจึงเข้าไปแทรกแซงไม่ได้
ผมอธิบายสถานการณ์ของมินจุนให้เขาฟัง
ถ้าเปรียบเทียบ มินจุนก็เหมือนสตรีมเมอร์ที่ขายภาพฝันเรื่องความรัก ส่วนเออร์ซูลี เฟรดาเป็นผู้ชม
จะพูดให้ยิ่งใหญ่หน่อย เธอก็เหมือนกลุ่มดาวผู้สนับสนุนในนิยายเว็บแนวกลุ่มดาวนั่นแหละ
มองเผิน ๆ อาจคิดว่าการถวายชุดเดรส เครื่องประดับ หรือขนมหวานคือการจ่ายเพื่อซื้อโชคดี แต่ความจริงไม่ใช่
เขาให้ของขวัญแก่แฟนสาว—เครื่องบูชา—แล้วเทพธิดาก็ดูแลคนรักด้วยความยินดี
คนรักดูแลกันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือไง
ไม่มีสัญญาอะไรทั้งนั้น
“คุณกับเออร์ซูลี เฟรดาเป็นคนรักกัน แม้จะเป็นความสัมพันธ์แบบจำลองก็ตาม”
เพราะอย่างนั้นการเข้าไปยุ่งจากภายนอกจึงเป็นสิ่งที่ผมห้ามทำเด็ดขาด
“สิ่งที่เออร์ซูลี เฟรดาทำตอนนี้ไม่ใช่คำสาป เธอกำลังระบายความโกรธใส่คนรักที่ดูหมิ่นเธอด้วยการนอกใจต่อหน้าต่อตา”
แค่มินจุนยังไม่ตายก็เป็นหลักฐานพอแล้ว เธอแค่แสดงให้เห็นว่ากำลังโกรธ
เพียงแต่เป็นวิธีของโลอา ไม่ใช่มนุษย์
“แล้วเวลาแฟนสาวโกรธเพราะแฟนหนุ่มนอกใจ สิ่งที่เขาควรทำไม่ใช่พาผู้ชายแปลกหน้ามา...”
ผมยักไหล่
“...แล้วให้หมอนั่นพูดแทนว่า ‘กูเลิกกับมึงแล้ว ไสหัวไปซะ อีเวร’”
“...”
มินจุนประสานนิ้ว นั่งเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนพูดด้วยเสียงสั่น
“...แล้วผมต้องทำยังไง”
“เมื่อกี้คุณบอกว่าจ่ายเท่าไรก็ได้ ผมไม่ถึงกับบอกให้ขายบ้านหรอก แต่เอาเงินในบัญชีทุกบาททุกสตางค์ไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม เสื้อผ้า น้ำหอม หรืออะไรก็ได้ ถวายที่แท่นบูชาของเออร์ซูลี เฟรดา แล้วขอให้เธอยกโทษ”
“ทะ... ทั้งหมดเลยเหรอ!”
มินจุนเบิกตาอย่างตกใจ แต่ผมยังพูดอย่างสงบ
“ผมไม่ได้บอกว่าคุณไม่ได้ลงแรงหาเงินก้อนนั้นมา คุณคงพยายามอย่างหนัก แต่...”
ผมค่อย ๆ อธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“การที่คุณเคยโชคดีเหลือเชื่อขนาดนั้น ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ตอนนี้คุณกลัวมากหรือครับ”
“...นั่นมัน!”
มินจุนอ้าปากจะพูดแล้วหุบลง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามอย่างระวัง
“ถ้าผมทำอย่างนั้น ทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิมไหม”
“ไม่ครับ แน่นอนว่าไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม”
เออร์ซูลี เฟรดาเห็นแฟนสาวมนุษย์ของมินจุนไปแล้ว
คนรักที่นอกใจกับคนที่ไม่เคยนอกใจ จะเหมือนกันได้ยังไง...
ผมบอกเขาตรง ๆ
“ถ้าเธอยกโทษให้ คุณจะมีสองทางเลือก
“หนึ่ง ถ้าอยากรักษาความสัมพันธ์กับเออร์ซูลี เฟรดา ก็เลิกกับแฟนสาวของคุณ
“สอง ถ้าอยากคบแฟนสาวต่อ ก็บอกเออร์ซูลี เฟรดาว่า ‘ผมไม่คู่ควรกับท่าน’ แล้วจบความสัมพันธ์เสีย”
มินจุนเงียบอีกครั้ง ผมเองก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
พอผมลุกขึ้น เขาก็ได้สติแล้วถาม
“อ้อ... แล้วค่าจ้างของคุณล่ะครับ...”
“ช่างเถอะครับ ผมยังไม่ได้ทำอะไร ถือว่ากาแฟแก้วนี้เป็นค่าปรึกษาก็แล้วกัน”
แค่ค่าเดินทางยังไม่คุ้มเลย เสียเที่ยวชะมัด
...แต่ถึงได้ค่าจ้างแค่กาแฟแก้วเดียว ผมก็ตัดสินใจทำให้คุ้มเงินที่ได้รับ
ผมเตือนมินจุนเป็นครั้งสุดท้าย
“อีกเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้นักปราบผีหรือหมอผีคนอื่นเข้าไปในบ้านคุณเด็ดขาด”
ในโรงแรมม่านรูด มินจุนนอนบนเตียงกับแฟนสาวนางแบบคนสวย เธอมองหน้าเขาแล้วถาม
“ที่รัก คิดอะไรอยู่เหรอ”
“อ๋อ... คือ... ผมไปเจอนักปราบผีที่เคยเล่าให้ฟังมา”
มินจุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเล่าเรื่องที่คุยกับโยฮันให้เธอฟัง
“เขาบอกว่าผมต้องใช้เงินทั้งหมดที่มีเพื่อทำให้วิญญาณพอใจ”
แฟนสาวตอบอย่างไม่อยากเชื่อ
“อะไรนะ เขาเป็นมิจฉาชีพหรือเปล่า เขาไปดูที่บ้านแล้วหรือยังว่ามีวิญญาณจริงไหม”
“...ยัง”
“ยังไม่ไปดูแล้วกล้าพูดแบบนั้นเหรอ ถ้าแค่นั้นฉันก็พูดได้เหมือนกัน”
เธอเลื่อนดูโทรศัพท์ ตรวจรายชื่อผู้ติดต่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด
“ที่รัก แทนที่จะทำแบบนั้น เพื่อนแม่ฉันรู้จักหมอผีที่เก่งมาก ลองให้คนนั้นมาดูดีไหม”
มินจุนนึกถึงคำเตือนของโยฮันแวบหนึ่ง ก่อนมองร่างเปลือยเปล่าของแฟนสาวนางแบบคนสวย
...ใช่ ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง การสั่งให้เขาสละเงินทั้งหมดแล้วเลิกกับแฟนมันก็เกินไป
บางทีหมอนั่นอาจเป็นมิจฉาชีพจริง ๆ หาเหตุผลฟังดูดีมาปกปิดว่าตัวเองเป็นของปลอม
ไม่สิ ต้องเป็นมิจฉาชีพแน่
§
§
§
ห้องสตูดิโอเล็ก ๆ ของโยฮัน
ขณะโยฮันนั่งอ่านคัมภีร์เวทมนตร์อยู่ที่โต๊ะ
ครืด!
โทรศัพท์สั่นเพราะมีสายเข้า เขามองหมายเลข เป็นมินจุน
“สวัสดีครับ คิมโยฮันพูดครับ”
พอผมรับสาย เสียงมินจุนก็ดังแทรกเสียงประหลาด
“อ๊าก! อ๊ากกก—ระ... รีบมาที่บ้านผม! ผิดแล้ว ผิดแล้ว ผิดแล้ว ผิดแล้ว ผมผิดไปแล้ว! หยุด! ได้โปรด—อ๊ากกก!”
ผมพอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‘เฮ้อ... สั่งห้ามอะไรแกก็ทำหมด แบบนี้เรียกตายตามธรรมชาติได้แล้วมั้ง ไปตายซะ’
—แต่ผมไม่ได้พูดคำใจร้ายแบบนั้นออกไป
จะพูดโหดร้ายกับคนที่คงไม่ได้เจอกันอีกทำไม
เอาเถอะ ผมเข้าใจ
มนุษย์ชอบเรื่องเล่าที่คนฉลาดหลอกปีศาจโง่ ๆ แล้วได้ทั้งวิญญาณตัวเองกับทองคำมาแต่ไหนแต่ไร
ผมก็ชอบเรื่องพวกนั้นเหมือนกัน
แต่ถ้าหลอกไม่สำเร็จ... ก็ต้องรับผลเอง
ผมวางสายเงียบ ๆ
ไม่มีสายที่สองโทรมา
เมื่อวางโทรศัพท์ กริซลีย์ก็ลุกจากที่นอนขดตัว เดินมาถูหัวกับมือผม
“แง้วว~”
หมอนี่อยากกินของว่าง
ผมยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวกริซลีย์
“อยากกินของว่างเหรอ”
“แง้ว~!”
กริซลีย์ร้องอย่างดีใจ