บทที่ 31 — เจ้าแห่งคัมภีร์เวทมนตร์ (3)
ชายชราใบหน้าเหี่ยวย่นมีจุดด่างดำตามวัย พ่อของคิมมีรยอและเจ้าของตัวจริงของฟาร์มบังหน้าที่ทำหน้าที่เป็นโรงฆ่ามนุษย์
ประธานคิมแห่งกลุ่มบริษัท ○○ ใช้นิ้วชี้เคาะปกแดงเข้มของคัมภีร์ ‘กุลท์ เด กูล’ บนโต๊ะหรู แล้วพูด
“แล้วคิม... คิม... คิมมีจาหรือเปล่านะ”
ผู้จัดการคิม ชายหน้าตาเหมือนอันธพาลมีการศึกษา ตอบอย่างระมัดระวัง
“...คิมมีรยอครับท่าน”
ใบหน้าประธานคิมบิดเบี้ยว
“ให้ตายสิ! พอมีลูกเกินห้าสิบคน จะให้จำชื่อทุกคนได้ยังไง! ไม่ใช่เพราะฉันแก่เด็ดขาด! ไม่ใช่เพราะใกล้ตายด้วย!”
เหมือนเหนื่อยกับการโวยวายเอง ประธานคิมเอนหลังพิงเก้าอี้
“พอเถอะ ยังไงก็ไม่สำคัญ ...รายงานนั่นจริงใช่ไหม ว่า ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ปรากฏตัว”
ผู้จัดการคิมตอบทันที ระวังไม่ให้เขาไม่พอใจ
“ครับ ตามข้อมูลวงในจากหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ มันปรากฏจริง แต่หายไปทันทีหลังจากนั้น จึงไม่รู้ว่ายังอยู่ในเกาหลีหรือไม่”
“...เขาบอกว่าคุณหนูมีรยอถูกเลือก แต่ควบคุมมันไม่ได้ เป็นไปได้จริงหรือ”
ประธานคิมก้มมอง ‘กุลท์ เด กูล’
“ถึงจะเป็นลูกฉัน... แต่ไม่คิดว่าจะมีสักคนถูกคัมภีร์เวทมนตร์เลือก”
เพราะแม้แต่ ‘กุลท์ เด กูล’ ที่เขาครอบครองอยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้เลือกเขา แวมไพร์ตนหนึ่งเป็นคนมอบให้
“บางทีมันอาจปรากฏขึ้นโดยบังเอิญจริง ๆ หรือไม่ก็...”
ประธานคิมแสยะยิ้มบิดเบี้ยว เผยให้เห็นเขี้ยวราวกับสัตว์ร้าย
“เธอถูกเจ้าของตัวจริงของ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ใช้ประโยชน์”
“หมายความว่าอย่างไรครับท่าน”
ประธานคิมหัวเราะชวนขยะแขยง แล้วพูดกับผู้จัดการคิมที่กำลังระแวดระวัง
“สืบรายชื่อเหยื่อที่ถูกลักพาตัวมาฟาร์มวันนั้น”
สีหน้าของเขาไม่เหมือนพ่อที่เพิ่งเสียลูก
“...แล้วก็หาคนร่างกายแข็งแรง เออ หน้าตาดีด้วยก็ดี”
เขาเพียงกำลังสุขใจที่ในที่สุดอาจได้สิ่งที่ต้องการ
“เอารายชื่อเด็กฝึกในวงการบันเทิงมาให้ด้วย”
วิชาลับชิงร่างที่บันทึกใน ‘ปริศนาแห่งหนอน’!
เขาจะทิ้งเนื้อหนังผุพังแล้วได้ร่างใหม่
“...ไม่สิ ลองใช้ชีวิตในร่างผู้หญิงคราวนี้ก็น่าสน หรือเริ่มชีวิตใหม่ในร่างเด็กก็ได้”
น้ำลายไหลจากปากประธานคิมเมื่อจินตนาการถึงความเป็นอมตะที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ยืดอายุเล็กน้อย
ประธานคิมเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินรายใหญ่ที่สุดของสำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติ เพื่อแผ่อิทธิพลเหนือหน่วยงาน
แต่แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้สนับสนุนเพียงคนเดียว
ชายวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึม ผู้มีผมขาวโพลนก่อนวัยอันควร
หลังได้รับข้อมูลจากหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ นัมกุงซูก็หยิบภาพครอบครัวเก่าบนโต๊ะขึ้นมา
ภาพตัวเขาในวัยหนุ่มกับลูกสาวตัวน้อยกำลังยิ้ม...
ภาพครอบครัวเมื่อภรรยายังมีชีวิต
“...”
เขาแตะภาพด้วยมือสั่นเทา
เพื่อตามหาเวทมนตร์ย้อนความตาย... ทำให้ความตายไม่เคยเกิดขึ้น เขารวบรวมข้อมูลจากหลายแหล่ง ไม่ใช่แค่สำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติ
และในที่สุดก็พบเบาะแส
คัมภีร์เวทมนตร์ที่ว่ากันว่าปรากฏในเกาหลี
วิชาลับย้อนกาลเวลาใน ‘ปริศนาแห่งหนอน’
...แน่นอนว่าเขารู้ว่ามันอันตราย
แต่ถึงอย่างนั้น! เขาก็อยากย้อนกลับไปเวลานั้น แม้เพียงชั่วครู่
อยากนำภรรยาที่ตายเพราะการตัดสินใจของเขากลับมา
ขณะนั้นเลขานุการพูดอย่างระมัดระวัง
“ท่านครับ คุณหนูบอกว่าจะไปเป็นอาสาสมัครที่ค่ายโบสถ์...”
“ถ้าอยากไปก็ไปสิ”
นัมกุงซูตอบสั้น ๆ
ดวงตาเหนื่อยล้ายังจับจ้องอดีตอันมีความสุข
จอมเวทจากอังกฤษ ชายชราสวมเสื้อคลุมดำ
เอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน ผู้ใช้วิชาอาคมเกี่ยวกับผู้ตายซึ่งทางการต้องการตัว แหงนหน้าคำรามใส่สวรรค์
“โอ้ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน! โอ้ เลเมเกตอนนน!”
น้ำเสียงหนักอึ้งด้วยความหมกมุ่น เขาตะโกนใส่คัมภีร์ที่ไม่ยอมแสดงร่องรอยแม้แต่น้อย
“ทำไม! ทำไมถึงไม่มาหาข้าาา—!”
เขาแสดงเวทมนตร์ไปมากเท่าไรแล้ว
แต่ ‘เลเมเกตอน’ ไม่ปรากฏ เหมือนไม่สนใจเขาเลย
เอ็ดเวิร์ดลดสายตาจากฟ้า แล้ว—
“...เข้าใจแล้ว แค่ศพคงยังไม่พอ”
ดวงตาเป็นประกายมืดหม่นขณะพึมพำเป็นลางร้าย
“อาาา...”
กองทัพคนตายตามเอ็ดเวิร์ดที่เดินมุ่งไปยังสถานที่ตั้งแคมป์ใกล้อ่างเก็บน้ำ
ถ้ายังไม่พอก็เพิ่มขนาด
แมลงวันจากหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษไล่ตามเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่สำคัญ
เพื่อ ‘เลเมเกตอน’ คัมภีร์อันยิ่งใหญ่—
“ข้านี่แหละผู้จะสวมมงกุฎแห่งโซโลมอน จงมองข้า โอ้ เลเมเกตอน”
เขาจะพิสูจน์ว่าตนเป็นเจ้าของที่คู่ควรกว่า
ห้องเช่าเล็ก ๆ ของโยฮัน
เขาเรียนเวทมนตร์เสร็จแล้ว
เพื่อทำโทษที่ซ่อนคาถาสามพี่น้องสิ้นหวังซึ่งไม่เห็นพิเศษตรงไหน ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ถูกวางทิ้งบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ มีโพสต์อิทแปะบนปกเหล็กดำเขียนว่า [ฉันเป็นคัมภีร์ลามก]
จากนั้นโยฮันทบทวน ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ เพื่อทำเพนทาเคิล
เพนทาเคิลโลหะต้องใช้โลหะตรงกับคุณสมบัติดาวเคราะห์ ส่วนแบบแผ่นหนังหรือหนังสัตว์ก็มีสิ่งต้องระวัง
นั่นคือสีที่ใช้วาดวงเวท
จันทร์ อังคาร พุธ พฤหัสบดี ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์
สีเงินสำหรับดวงจันทร์ สีแดงสำหรับดาวอังคาร สีผสมสำหรับดาวพุธ สีฟ้าสำหรับดาวพฤหัสบดี สีเขียวสำหรับดาวศุกร์ สีดำสำหรับดาวเสาร์ และสีทองสำหรับดวงอาทิตย์
ต้องวาดวงเวทบนแผ่นหนังด้วยสีที่ตรงคุณสมบัติ
แต่ไม่ว่าจะใช้โลหะหรือแผ่นหนัง การจารึกวงเวทไม่ได้หมายความว่า—แต๊น!—เพนทาเคิลเสร็จแล้ว
ต้องรมควัน ชำระเพนทาเคิลด้วยควันจากกระถางไฟพร้อมร่ายคาถาจึงสมบูรณ์
“ไหนดูซิ... ต้องเผาอะไรในกระถางไฟบ้าง”
ถ่านไม้ ว่านหางจระเข้ กำยาน และมาสติก
ผมกะพริบตาโดยไม่รู้ตัว
...มาสติก มันคืออะไร
‘กูเกิลช่วยด้วย!’
ค้นออนไลน์ก็เจอทันที ดีจริงที่เกิดในยุคปัจจุบัน
มาสติก—ยางไม้ธรรมชาติจากต้นมาสติกที่ขึ้นบนเกาะคีออส ประเทศกรีซ
ผมหรี่ตาเอง
อยากทำหน้าบิดเบี้ยวแล้วตะโกน
‘เลิกใช้วัตถุดิบหายากสักทีโว้ย!’
เห็นใจจอมเวทมือใหม่บ้างก็ได้
‘...ขายที่ไหน ส่งถึงบ้านได้ไหม’
ตอนแรกกังวลเพราะต้นมาสติกดูเหมือนขึ้นเฉพาะกรีซ แต่พอค้นก็พบว่าโชคดี มาสติกมีขายในเกาหลีด้วย อาจเพราะผลิตจำนวนมากเป็นอาหารเสริมดีต่อกระเพาะ ราคาก็พอ ๆ กับอาหารเสริม
“...กำยานแพงกว่าอีก”
อย่างน้อยก็มีคนขาย และตอนนี้ผมพอมีเงิน
หลังสั่งของที่ต้องการจากร้านออนไลน์ ผมดูเวลา
ใกล้ถึงเวลาพบลูกค้าแล้ว
งานขับไล่สิ่งลี้ลับนั่นแหละ งานโกสต์บัสเตอร์
ผมสวมเสื้อคลุมขาวที่แขวนบนผนัง แล้ว—
ดึงโพสต์อิทออกจาก ‘ปริศนาแห่งหนอน’ อย่างรวดเร็ว
ผมอาจล้อเลียนและแกล้งมัน แต่ยังไงก็เป็นของวิเศษน่าทึ่ง ผมดูแลมันอย่างดี
§
§
§
ผมพบลูกค้าหญิงที่ติดต่อเรื่องผีในห้องเช่าของเธอแล้ว ตอนนี้กำลังงุนงง แต่ไม่แสดงออก
‘...ก็ไม่มีอะไรอยู่ที่นี่นี่นา’
เธอหน้าซีดเหมือนจะเป็นลมทุกเมื่อ ชี้มุมผนัง
“ทะ... ทุกครั้งที่เข้าใกล้ผนังตรงนั้น จะรู้สึกเย็นลงแล้วมีลางไม่ดี ...มะ... มีอะไรอยู่หรือเปล่าคะ”
ผมตรวจผนัง
‘...ไม่สิ ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง’
เธอเล่าเรื่องอื่นที่เหมือนยืนยันว่าห้องมีผี แต่สำหรับผมดูเป็นความไวต่อสิ่งกระตุ้นจากความเครียด อาจเป็นความวิตกทางจิตใจ
ความวิตกกังวลทำให้เธอจินตนาการถึงผีที่ไม่มีอยู่จริง จนเชื่อว่าห้องนี้มีผีสิง
ความเครียดกับความกังวลที่เธอมีต่อผีอาจเป็นจริง แต่ในห้องนี้ไม่มีผี
‘ผมว่าเธอต้องการนักให้คำปรึกษามืออาชีพ ไม่ใช่นักปราบผี...’
แต่ต่อให้บอก เธอก็คงไม่ฟัง
เธอคงคิดว่าผมเป็นนักปราบผีปลอม
ผมไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมหรือทะเลาะ
เอาเถอะ การไล่ผีก็เป็นบริการให้คำปรึกษาชนิดหนึ่ง
“ขอดูห้องน้ำสักครู่ได้ไหมครับ”
“เอ๊ะ ได้ค่ะ! ห้องน้ำก็มีอะไรผิดปกติเหรอคะ มันชื้น ๆ ด้วย!”
...ก็แน่สิ ห้องน้ำนี่นา
ผมเข้าห้องน้ำแล้วรีบค้นโซเชียลมีเดียของเธอ
พบว่าสุนัขที่เธอเลี้ยงมานานเพิ่งตาย
มอลทีสเพศเมียสีขาวชื่อป๊อปปี้
“เอาละ ใช้เรื่องนี้แล้วกัน”
ผมถอนหายใจ เหลือบมองข้าง ๆ
“เฮ้อ... ผมทำอะไรอยู่เนี่ย”
อีกครู่ต่อมา
ลูกค้าสูดน้ำมูกพลางจ้องผนังที่เธอบอกว่ารู้สึกไม่ดี
“ฮึก... อึก... ฮือ! งะ... งั้นป๊อปปี้ของฉันก็... มาหาฉันจริง ๆ ...แต่ฉันไม่รู้เลย... ขะ... ขอโทษนะ”
ผมพูดอ่อนโยนให้ฟังเห็นอกเห็นใจที่สุด
“ไม่ต้องคิดอย่างนั้นครับ ไม่ใช่ความผิดใคร”
“คะ... คุณนักปราบผี... ป๊อปปี้พูดว่าอะไรคะ”
‘เชี่ย... ผมจะฟังภาษาหมาออกได้ไง’
แถมที่นี่ก็ไม่มีหมาจริง ๆ
แต่เล่นมาถึงขั้นนี้ถอยไม่ได้ ผมจึงพูดอะไรดี ๆ ให้ฟัง
“...เธอบอกให้คุณกินอาหารให้เป็นเวลา อย่าสั่งอาหารเดลิเวอรีบ่อยนัก”
ผมเหลือบมองบรรจุภัณฑ์อาหารส่งที่กองมุมห้องแล้วพูดต่อ
“แม้ลำบากหน่อย เธออยากให้คุณทำอาหารครบหมู่เอง ออกกำลังกายแบบคาร์ดิโอพอเหมาะ และรักษาเวลานอนให้ดี ...ครับ”
“แล้วเธอก็ห่วงเพราะไม่ได้อยู่ข้างคุณแล้ว เธอบอกให้ไปหาศูนย์ให้คำปรึกษามืออาชีพดี ๆ แล้วคุยกับคนที่นั่น”
ลูกค้าปาดน้ำตา
“ปะ... ป๊อปปี้พูดเก่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
ผมพยักหน้าพลางมองลวดลายวอลเปเปอร์
“ครับ... เป็นหมาฉลาดมาก คุณเลี้ยงเธอมาดีจริง ๆ”
ถึงเวลาจบงานแล้ว เหนื่อยชะมัด
“สุดท้าย เธอบอกว่าขอบคุณมากที่คุณยังจำเธอได้ แต่ไม่อยากให้คุณเศร้า... ตอนนี้เธอกำลังจากไปแล้ว”
ลูกค้าสูดน้ำมูก มองผนัง
“ฮือ... ป๊อปปี้ เข้าใจแล้ว ...ฉันจะกินดี ๆ ออกกำลังกาย แล้วก็ไปหานักให้คำปรึกษาแน่นอน ...ขอบคุณนะ”
เท่านี้งานก็เสร็จ
แก้คดีอีกหนึ่งงาน! แต่ว่า...
“เอ่อ แล้วค่าจ้างล่ะคะ”
ผมถอนหายใจในใจ
“ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ใช่วิญญาณร้าย ผมก็ไม่ได้ทำอะไรจริงจัง ขอแค่ค่าปรึกษาเล็กน้อยก็พอ”
...ได้เงินไม่มากนัก
ผมเดินกลับบ้านพร้อมค่าปรึกษาเล็กน้อยกับบัตรของขวัญมือถือสำหรับคาเฟ่บรันช์ที่ลูกค้าให้ด้วยความขอบคุณจริงใจ แล้วครุ่นคิด
หรือการได้เงินก้อนใหญ่จากสมิธ... ทำให้ผมเข้าใจผิด
จริง ๆ แล้วโกสต์บัสเตอร์ไม่ใช่อาชีพทำเงินเท่าไรหรือเปล่า
ขณะนั้นโทรศัพท์ดัง
ผมดูหมายเลข เป็นเอลลี่ แม่ชีประหลาดที่พบที่คฤหาสน์สมิธ
“สวัสดีครับ คิมโยฮันพูดครับ”
“โอ้! โยฮัน! สวัสดีค่ะ!”
เสียงอบอุ่นอ่อนโยนทักเมื่อผมรับสาย
“เอลลี่ค่ะ จำฉันได้ไหมคะ”
“ฮ่า ๆ จำได้สิครับ”
ผมไม่มีความทรงจำไม่ดีเกี่ยวกับแม่ชีคนนี้ จึงพูดสุภาพพอสมควร
“มีอะไรให้ช่วยครับ”
“คือว่า นี่ไม่ใช่งานโกสต์บัสเตอร์... จริง ๆ เราต้องการผู้ช่วยที่ค่ายโบสถ์ค่ะ”
เสียงร่าเริงดังจากโทรศัพท์
“คุณช่วยได้ไหมคะ อ้อ! ไม่ได้ขอให้ทำฟรีนะคะ มีค่าจ้างให้เหมาะสมแน่นอน!”
ผมเลิกคิ้วกับคำขอไม่คาดคิด
‘ผู้ช่วยค่ายโบสถ์เหรอ หืม’
ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ แต่ถ้ามีค่าจ้างก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ
เอาสิ ช่วงงานเงียบก็หาเงินจากงานอื่นได้
“ขอทราบกำหนดการก่อนได้ไหมครับ”