บทที่ 41 — แค่วันหยุดพักผ่อน (1)
ทางเดินภายในสำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติ
ชินชีอน หญิงผมดำท่าทางสงบนิ่ง หัวหน้าทีมสามแห่งหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ เดินอย่างเหนื่อยล้าไปยังห้องทำงานของทีม หลังประชุมเรื่องซอมบี้ที่ค่ายพักแรม... ซึ่งแทบจะเป็นการคุยเรื่องเก็บกวาด
ตัวการเหตุซอมบี้ครั้งนี้ชัดเจนว่าเป็นเอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน จอมเวทที่ถูกหมายจับซึ่งลอบเข้าเกาหลี พวกเขาพบที่ซ่อนและห้องปฏิบัติการชั่วคราวของเขาข้างอ่างเก็บน้ำใกล้ค่ายแล้ว แต่...
ชีอนหรี่ตา ยังไม่พบตัวเอ็ดเวิร์ด ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
เมื่อสอบถามโยฮันแยกต่างหาก เขาบอกว่ามีชายต้องสงสัยนำฝูงซอมบี้มาที่หอประชุมจริง แต่หายไปหลังถูกเวทมนตร์เพนทาเคิลที่โยฮันร่ายผ่านคัมภีร์โจมตี ต่อมาซอมบี้กรูกันมาที่หอประชุมอีก แต่ไม่นานก็กลับเป็นศพ ล้มลงราวหุ่นเชิดถูกตัดสาย
ชีอนกำมือหลวม ๆ ยกแตะริมฝีปาก
เอ็ดเวิร์ดตกใจการโจมตีไม่คาดคิดแล้วหนีไป ทิ้งซอมบี้ถ่วงเวลาหรือ ซอมบี้หยุดเพราะเวทมนตร์ที่ค้ำจุนมันขาดไปหรือ เธอไม่แน่ใจ
...แต่มีสมมติฐานหนึ่งอธิบายได้ โยฮันโกหก ตอนซอมบี้โจมตีหอประชุมอีก เขาฆ่าเอ็ดเวิร์ดในการต่อสู้ระหว่างจอมเวท
ทำไมปิดบัง เพราะถ้าวิธีหรือเวทมนตร์ที่ใช้ฆ่าเอ็ดเวิร์ดถูกเปิดเผยจะมีปัญหาหรือ แล้ววิธีจัดการศพก็คือ... สัตว์ประหลาดล่องหนที่เธอเห็นในชั้นใต้ดินฟาร์ม
[“กร๊าาา—!”]
เขาให้แวมไพร์ล่องหนกินศพ
‘ไม่ ไม่ ไม่’
ชีอนลดมือจากปาก หยุดปล่อยจินตนาการ เธอกำลังใช้เหตุผลโดยตั้งต้นว่าโยฮันเป็นเจ้าของ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ แน่นอนแล้ว อันตราย ไม่ดีเลย นี่คือการกำหนดคำตอบก่อน แล้วฝืนขั้นตอนให้ตรง
แน่นอนว่ามีเรื่องติดใจ... แต่โยฮันไม่ได้เปิดเผยความลับเองแล้วพิสูจน์ว่าไม่ใช่เจ้าของ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ หรือ
ใช่ คัมภีร์ชั้นยอดที่เธอไม่เคยคาด ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ หรือชื่อที่รู้จักทั่วไป ‘เลเมเกตอน’ หนึ่งในคัมภีร์เวทมนตร์ชื่อดังที่สุดในโลก
โดยทั่วไปมีสามทางที่จะเป็นจอมเวท หนึ่ง เข้าเรียนมหาวิทยาลัยมิสคาโทนิกหรือสภาจอมเวทอังกฤษ แล้วศึกษาเวทมนตร์
จอมเวทในสถาบันเหล่านี้ร่วมมือกับรัฐบาลพอสมควร ...ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนทำผิด เอ็ดเวิร์ด คอฟฟิน ตัวการเหตุครั้งล่าสุดก็มาจากสภาจอมเวทอังกฤษ
สอง เป็นศิษย์จอมเวท หรือเข้าตระกูลหรือสำนักจอมเวท สาม ได้รับเลือกจากคัมภีร์ที่มีพลังลี้ลับ
จอมเวทให้คุณค่าทางที่สามสูงที่สุด เพราะอย่างนั้นเมื่อคนธรรมดากลายเป็นเจ้าของคัมภีร์ พวกเขาจะตามฆ่าก่อนแข็งแกร่งขึ้น ...พูดให้ถูกไม่ใช่แค่คนธรรมดา ต่อให้จอมเวทคนอื่นได้คัมภีร์มา หากอ่อนแอหรือไม่มีสำนัก ตระกูล หรือองค์กรหนุนหลัง พวกเขาก็พยายามฆ่าเพื่อแย่ง
แน่นอนว่าไม่มีคัมภีร์ก็เป็นจอมเวทได้ และจอมเวทไร้คัมภีร์ไม่ได้อ่อนแอกว่าเจ้าของคัมภีร์เสมอ แต่สำหรับจอมเวท คัมภีร์คือสมบัติที่อดโลภไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไร จอมเวทเจ้าของคัมภีร์ก็เป็นบุคลากรมีค่า
ตอนนี้สำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติมีผู้ใช้คัมภีร์สองคน คนหนึ่งถนัดสนับสนุนแนวหลังเพราะนิสัยกับธรรมชาติคัมภีร์ อีกคนตำแหน่งทำให้ออกภาคสนามยาก ที่จริงสิ่งนั้นถูกจัดเป็นคัมภีร์เพราะอยู่ในหมวดหนังสือ แต่เธอยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรเรียกคัมภีร์เวทมนตร์ไหม
ดังนั้นการที่จอมเวทอย่างโยฮัน—เจ้าของคัมภีร์ที่ลงภาคสนามได้—ยอมร่วมมือจึงเป็นข่าวดีแน่นอน
“...”
ดวงตาสงบของโยฮันผุดขึ้นในหัว ...แต่เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเชิญเสือเข้าบ้านหรือเปล่า
ขณะชีอนคิดเช่นนั้น อีฮเยอึน เจ้าหน้าที่หญิงใหม่ในทีมสาม พูดข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“หัวหน้าทีมชีอน เป็นอะไรไหมคะ”
“อ้อ... ไม่เป็นไร แค่มีเรื่องคิดเยอะ”
“ประชุมเสร็จแล้ว ไปกินกาแฟกันเถอะค่ะ”
ชีอนยิ้มบาง ๆ พยักหน้า
“เอาสิ ...แต่คงต้องทำงานไปดื่มไป”
จังหวะนั้นหญิงหน้าตาอ่อนโยนสวมแว่น ผมบ๊อบเรียบร้อย เดินมาจากปลายทางเดินแล้วพูด
“รู้ว่างานยุ่งก็ช่วยไม่ได้ แต่ดื่มกาแฟบ่อยเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”
เธอคือมินมินฮวา แผนกการแพทย์ของสำนัก เจ้าของหนึ่งในสองคัมภีร์ที่กล่าวถึงซึ่งสำนัก—หรือให้ตรงคือเกาหลี—ครอบครอง ‘ดงอีโบกัม’
บางคนอาจสงสัยว่าตำราแพทย์ชื่อดังเป็นคัมภีร์เวทมนตร์ได้อย่างไร แต่ควบคู่ความรู้แพทย์จริง ดงอีโบกัมยังบันทึกตำรับพื้นบ้านที่ไม่สมเหตุสมผลในสายตาแพทย์สมัยใหม่ วิธีแก้คำสาป ไสยศาสตร์ และพิษกู่ วิธีรักษาผลร้ายจากผี การรักษาฝันร้ายบ่อย ๆ และการผสมสมุนไพรเป็นยาเม็ดที่ไม่ทราบผล ส่วนเหล่านี้คือความรู้ลี้ลับของมันในฐานะคัมภีร์
ฮเยอึนทักมินฮวาอย่างอบอุ่น
“อ้อ! มินมิน!”
“เลิกเรียกมินมินได้แล้วค่ะ ฉันชื่อมินฮวา”
มินฮวาบ่นเบา ๆ แล้วยื่นเอกสารที่ถือให้ชีอน
“กำลังจะไปหาพอดี จังหวะดีเลย นี่เอกสารที่ขอครั้งก่อน”
“ขอบคุณค่ะ”
“อ้อ แล้ว... คนที่เจอตำนานเมืองรถไฟลิงเป็นอย่างไรบ้างคะ”
ตำนานเมืองรถไฟลิง—ปรากฏการณ์ลี้ลับประเภทฝันร้ายต่อเนื่องเมื่อผู้เคราะห์ร้ายหลับอีกครั้ง แม้ตื่นแล้ว เรียกว่าฝันลิงด้วย ผู้ประสบเหตุจะเห็นรถไฟคล้ายเครื่องเล่นสวนสนุกที่มีลิงเป็นคนขับ หากขึ้นไปอย่างถูกสะกด ทุกสถานีจะมีประกาศชวนขนลุก ‘สถานีนี้ควักลูกตา~ ควักลูกตา~’ แล้วผู้โดยสารตายตามลำดับด้วยวิธีที่ประกาศบอก ต่อให้ตื่นก่อนถึงตาตัวเอง พอกลับไปนอนฝันก็จะดำเนินต่อ
“กำลังจะบอกพอดีค่ะ แต่ถูกเรียกไปก่อนเลยรายงานช้า”
ชีอนตอบคำถามเป็นห่วงของมินฮวาด้วยเสียงสงบ
“เขานอนหนุนหมอนที่ใส่กระดูกเสือตามที่คุณสั่ง ว่ากันว่ามีเสือปรากฏในฝันแล้วกัดลิงตายหมด เราเฝ้าดูต่อเผื่อไว้ เขาบอกว่าไม่ฝันแบบนั้นอีกแล้ว”
มินฮวาดูตกใจ ก่อนถอนหายใจโล่งอก
“สะ... เสือเหรอคะ เอาเถอะ ดีที่แก้ได้”
ชีอนมองเธอเงียบ ๆ มินฮวาเป็นเจ้าของคัมภีร์ แต่ต่างจากจอมเวทที่ชีอนพบในคดีอย่างชัดเจน บางทีเพราะ ‘ดงอีโบกัม’ มีธรรมชาติเป็นตำราแพทย์อย่างเข้มข้น จึงชอบเลือกเจ้าของที่อยากช่วยชีวิตคน
ชีอนกับมินฮวาคุยอีกสองสามคำแล้วแยกย้าย
หลังเหตุซอมบี้ที่ค่าย หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษตั้งใจพาผู้รอดชีวิตไปห้องพักของสำนัก แต่เมื่อบอกว่าถ้าไม่ออกไปเดินข้างนอกก็ไม่เป็นไร นัมกุงซูอาก็หยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคน แล้วบอกกลุ่มค่ายโบสถ์
“ไหน ๆ จะพัก ก็พักที่ดี ๆ สิ”
แล้วเราก็มายืนมองโรงแรมหรูที่ใครเห็นก็รู้ว่าดี—ประเภทที่ดูรับนักท่องเที่ยวต่างชาติมีเงิน
“คนรู้จักพ่อฉันบริหารที่นี่ เข้าไปกัน”
ซูอาพูดสบาย ๆ เหมือนเดินเข้าร้านอาหารแถวบ้าน เด็ก ๆ เงยหน้ามองเธอ กระซิบกัน
“...แปลกจัง เริ่มชอบพี่คนนี้แล้ว”
“อย่ามาชอบฉันเพราะเรื่องแค่นี้สิ ไอ้ขอทานตัวน้อย มีศักดิ์ศรีกันบ้าง”
เมื่อซูอาตอบ เด็กพึมพำ
“...สงสัยจะไม่ชอบพี่เขาแล้วล่ะ”
เอลลี่ลังเลเพราะโรงแรมแพง แต่พอเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของซูอา เธอก็พาเด็กเข้าไป ผมตามไปด้วย
เป็นครั้งแรกที่ได้พักโรงแรมหรูขนาดนี้ เอาตรง ๆ ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย ตอนนี้เย็นแล้ว ถึงเวลาบุฟเฟต์มื้อค่ำของโรงแรม
ห้องน้ำในห้องพักโรงแรมของซูอา
เมื่ออยู่คนเดียวในที่สุด ซูอาหลุบตา ร่างสั่นเบา ๆ
“...”
แม้จะยืนให้น้ำอุ่นไหลผ่านตัวอยู่ใต้ฝักบัว เธอก็ยังหยุดสั่นไม่ได้
ความกลัวที่จงใจไม่แสดงออกแผ่ไปทั่วตัว ...เธอมาถึงที่ปลอดภัยแล้ว ไม่สิ อาจเพราะปลอดภัย ความตึงเครียดคลายลง เธอจึงสงบไม่ได้ ไม่อยากอาหาร ไม่มีแรง
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า นอนบนเตียง หลับตาพยายามนอน แต่—
‘อ๊าก...!’
“ฮะ... ฮะ...!”
ภาพซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านทั่วค่ายย้อนกลับมาหลอกหลอนเธอ
เป็นไปไม่ได้ ที่นี่ปลอดภัย ทุกอย่างจบแล้ว แต่เธอกลัวว่าล็อบบี้โรงแรมจะเต็มไปด้วยซอมบี้
ซูอาจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างเหม่อ ‘นัมกุงซู’ ...พ่อไม่ได้ติดต่อมา เลขานุการโทรสั้น ๆ แค่พูดว่า [“ดีใจที่คุณหนูปลอดภัย ท่านประธานก็เป็นห่วง แต่ติดงานจึงให้ผมโทรแทน”]
ใช่ เธอได้พักโรงแรมหรูขนาดนี้แล้ว จะขอให้พ่อแสดงความห่วงใยด้วยตัวเองคงมากเกินไป
ซูอาเกลียดความเงียบในห้อง จึงเดินออกไป แม้ไม่มีที่ไปจริง ๆ
เธอคิดจะไปหาเอลลี่... แต่เอลลี่คงยุ่งปลอบเด็กและกล่อมนอน ซูอาไม่อยากไปให้ถูกมองว่าเป็นเด็กน่ารำคาญ รู้นิสัยเอลลี่ว่าไม่คิดอย่างนั้น แต่ซูอาจะคิดกับตัวเอง
ในเมื่อออกมาแล้ว เธอเดินตามทางเดินเพื่อตรวจว่ามีซอมบี้โผล่ในล็อบบี้จริงไหม ระหว่างทางเจอโยฮัน ผมเขายังชื้นนิด ๆ เหมือนเพิ่งอาบน้ำ
“...ลุง ไปไหน”
“ไปกินข้าว เห็นโรงแรมมีบุฟเฟต์เย็น ไปด้วยไหม”
“หา”
ซูอากะพริบตา